De eerste dagen van onze reis in Bangkok

Vrijdag 8 juli 2011
Het is 19.00 uur als het vliegtuig van AirBerlin vanaf Dusseldorf het luchtruim kiest richting Bangkok. Ruim een uurtje te laat maar het zij zo. Ook dat hoort bij het reizen tegenwoordig.
Eenmaal in de lucht vermaken Robin en Julian zich prima met de kleinigheidjes die ze van ons ontvangen hebben. Wat te drinken, daarna wat eten en eindelijk gaat de lamp uit rond 22.0 uur. Ze zijn dan ook allebei erg moe en slapen gelukkig direct. Wij zijn ongeveer de gehele nacht wakker maar ook dat zijn we wel gewend. Robin wordt twee uur voordat we landen wakker. Julian wordt wakker op het moment dat de wielen de landingsbaan raken. Het vliegtuig wiebelt wel flink op de weg naar beneden en als ik naar links kijk, zie ik Robin een spuugzak vullen. Hij geeft de halfvolle zak aan mij en zegt: “ik heb netjes in de zak gespuugd hè”. Zijn buik is ook meteen weer beter.

Op het vliegveld zijn we snel door de douane heen. De koffer zijn er ook snel, prima geregeld dus. Een half uurtje, nadat we geland zijn, om ongeveer 11.00 uur Bangkok tijd, zitten we in de taxi op weg naar Soi Rambuttri. Daar staat ons hotel. De taxichauffeur belt onderweg nog om te vragen waar hij heen moet want het Engelse adres zegt hem niets. Ik help hem door een kaartje van Bangkok te tonen en aan te wijzen waar het hotel zich bevind. Hij heeft het door.

Na een uurtje in de taxi door de drukke stad getoerd te hebben komen we aan bij ons hotel, Rambuttri Inn & Village. We betalen de taxichauffeur 650 Thaise bath (omgerekend bijna € 15,-) en checken in. Het is, zoals verwacht, bloedheet met een hoge vochtigheidsgraad. Eenmaal ingecheckt, de kamer was niet helemaal goed maar we bestellen nog een extra bedje, gaan we eerst even lekker douchen. Eigenlijk weinig zinvol maar het voelt heerlijk. De kamer en het hotel zijn prima. Leuke omgeving, de oude stad, met een aantal highlights op loopafstand. We wandelen een beetje door de nauwe straatjes in de omgeving, ontwijken de brommers, verkopers, en zelfs soms een auto die wil passeren tussen ons, de kraampjes en al het andere wat op de straat staat. Overal staan verkopers eten aan te bieden, speelgoed, kleding en veel prullaria. Het is er lekker druk.

We gaan eerst nog even terug naar het hotel om af te koelen in het zwembad op het dak van het hotel voordat we ergens wat gaan eten. Even rustig opstarten en wennen aan de warmte. Het zwembad is echt heerlijk. Het water is warm, maar het voelt toch verkoelend aan. Het is erg druk bij het zwembad. Vooral veel jeugd met grote flessen bier. Rond zes uur beginnen we toch wat moe te worden (we missen namelijk vijf uurtjes NL tijd). We gaan nog even naar Kohsan Road, een heel druk, toeristisch straatje bij ons hotel om de hoek en nuttigen hier onze eerste Thaise maaltijd. De kinderen hebben geen honger maar gelukkig drinken ze veel.

Robin blijft netjes aan tafel zitten maar Julian ziet overal beestjes. In het hotel salamanders en “giftige” torren, veel poesjes en hondjes waarvan sommige er erg slecht uitzien en op sterven na dood zijn. Hij wil alles in een bakje doen maar we hebben hem gezegd dat hij hier geen dieren mag aanraken. Ik kan me voorstellen dat je ziek wordt van een hond met open zweren. Het eten is heerlijk. Rijst, cashewnoten met curry en kip. En alles uiteraard spotgoedkoop. Voor € 6,- eten en drinken we met ons vieren. We gaan na het eten een poging doen om te slapen. Hopelijk een lange tijd achter elkaar. Rond 20.00 uur liggen we alle vier in bed en rond 23.30 uur zijn we alle vier klaarwakker. Was te verwachten. Samen kijken we Cars 2, eten en drinken wat en gaan uiteindelijk ruim twee uur later weer slapen. Met als gevolg dat we de volgende dag om 10.30 uur wakker worden.

Zondag 10 juli 2011
Vandaag gaan we fietsen met Co van Kessel. We ontbijten eerst tegenover het hotel en stappen dan in de taxi naar Chinatown waar we vanuit een hotel vertrekken. Ik spreek met de taxichauffeur een vast bedrag af, dan weten we zeker dat we niet teveel betalen. Zodra Julian wil instappen komt er een mevrouw aan. Zij lijkt ons te willen helpen met bijvoorbeeld het vastmaken van de riemen maar ze blijkt gestoord en kust Julian vol op zijn gezicht. Ze wil nog een aantal malen hem kussen maar Wilco duwt haar weg waarna ze vervolgens nog haar tong uitsteekt en bijna de raam aflebbert. Julian is een beetje geschrokken en kan het zichtbaar niet waarderen.

Het is bijna 13.00 uur als we aankomen. Het is er erg druk, vooral veel Hollanders. We maken kennis met ons groepje, bestaande uit nog een gezin met twee tiener kinderen en een jong stelletje. Onze twee Thaise gidsen stellen zich voor en daarna gaan we met z’n allen naar de parkeergarage van het hotel waar de fietsten gestald staan. Iedereen zoekt een fiets uit. Ze zijn niet van een hele goede kwaliteit en staan redelijk scheef, maar het fietst. Julian mag bij Wilco achterop en Robin heeft zijn eigen mountainbike. Dan gaat de tocht beginnen. We fietsen kris kras door Chinatown. Steegje in, steegje uit. We fietsen bij mensen achterdoor, we fietsen door keukens, langs stalletjes en over de markt. Je kunt het zo gek niet verzinnen, of we gaan er met de fiets doorheen. Regelmatig moeten we onze fiets over een trapje tillen om de weg weer te kunnen vervolgen. Als je hier alleen zou zijn, dan zou je deze steegjes niet uitkiezen. Maar het is erg leuk en we krijgen dingen te zien, die we anders niet zouden tegenkomen. De mensen kijken ook helemaal niet raar op als ze achter hun huis het eten voor die avond aan het bereiden zijn en er komt ineens een groep toeristen door hun ‘keuken’ gefietst. Vooral de kleine kindjes vinden het ook erg leuk als we voorbij komen en roepen en zwaaien naar ons. Het is weer erg warm, maar voor drinken wordt gezorgd. We stoppen in een steegje en er gaat ergens een klein achterdeurtje open. Onze gids roept wat en daar komt voor iedereen een fles koud water aan.

Na een uurtje fietsen stoppen we bij de rivier. Hier gaan we met een longtailboat een stuk de rivier op. Alle fietsen gaan ook aan boord en dan vertrekken we. De rivier is best ruw en er varen veel andere boten. De kinderen vinden het geweldig, zeker als er wat golven opspatten tegen de boot. Dan slaan we een zijrivier in waar we nog een heel stuk op varen. We zijn nu echt uit het centrum en hier zie je pas goed hoe de bevolking aan het water woont in hun golfplaten hutjes. Het is allemaal scheef, oud en vervallen. Als er een huis instort, dan laten ze het ook gewoon liggen. Overal in de rivier zie je kinderen spelen. Ik besef nu ook dat het voor twee kanten ‘aapjes kijken’ is. Wij worden door hen net zo goed bekeken als dat wij naar hun kijken. Als de boot aanlegt fietsen we weer een stukje verder. Weer door paadjes en steegjes en dan stoppen we bij een restaurantje aan het water waar we wat te eten krijgen. Restaurant is trouwens een groot woord. Het is een keuken overdekt door een golfplaten dak waar ook wat tafels en stoelen onder staan. Het eten smaakte trouwens erg goed. Onze gids had van alles besteld; tofu soep, gebakken rijst, gebakken ei, diverse groente, kip met cashewnoten en vers fruit als toetje. We hebben een klein uurtje gezeten en ondertussen verhalen uitgewisseld met de rest van de groep.

Dan is het weer tijd om verder te fietsen. Weer door dezelfde steegjes. Het grote verschil met het centrum is dat het hier erg groen is, je fietst gewoon door de jungle. Dan weer met de boot terug naar het centrum. Als we op de hoofdrivier zitten stopt de motor van de boot ermee. Deze is stuk gegaan. Er wordt naar de kant gepeddeld met onderdelen van de banken, de fietsten gaan van de boot en een stukje verder kunnen we met de watertaxi naar de overkant van de rivier. Onze gids vindt het erg vervelend voor ons, maar het grote voordeel is dat we nu verder moeten fietsen dan gepland, dus dat we nog meer te zien krijgen. Niemand vindt het erg dat het wat later wordt, dus we fietsen allemaal weer vrolijk verder. Het wordt alleen erg donker. Ik hoop dat we voor de bui terug zijn.

En dan ineens, pang, daar klapt de achterband van Wilco’s fiets. Onze gids Jenny belt weer en ze houdt ondertussen een tuktuk aan. Wilco en Julian gaan met de tuktuk en ze zegt dat Robin ook maar mee moet gaan, dus hij stapt ook in. De fietsen worden provisorisch achterop de tuktuk gebonden en daar gaan ze. Wij fietsen weer verder. Maar een paar minuten later barst de bui los. Het is een echte tropische stortbui. We stoppen en krijgen allemaal een poncho, maar voordat we die aanhebben zijn we al doorweekt. Snel verder fietsen naar het hotel. De straten staan meteen blank en van de golfplaten daken komt het water in grote stomen naar beneden. De poncho houdt het niet, dus we zijn helemaal doorweekt voordat we bij het hotel zijn. Het is best leuk om een keer mee te maken. Koud is het niet, dus het is ook niet erg.

Bij het hotel staan Wilco en de kindjes al te wachten. Het ritje met de tuktuk is een avontuur op zich. De kinderen vinden het prachtig. Ze rijden dwars door het verkeer, halen links en rechts iedereen in en scheuren door de straten van Bangkok. Nadat iedereen terug is bij het hotel halen we snel een frietje bij de Mac voor de kindjes want ze zijn erg moe. Daarna terug naar ons eigen hotel. Eerst nog even met Julian naar de kapper waar we toevallig voorbij komen. Even zijn haar nog een stukje korter laten knippen, want het is veel te warm voor hem. Wilco zou hem het liefst laten millimeteren, maar dat mag niet van mij.. Ze plaatsen een dun plankje bovenop een kappersstoel en daar mag Julian plaatsnemen. Julian doet het redelijk goed maar de kapper doet het redelijk slecht. Als je niet goed kijkt lijkt het redelijk recht allemaal. Maar ja, voor 3 euro mag je ook niet al te veel verwachten. Er is in ieder geval een stuk vanaf.

We leggen de kinderen in bed en gaan zelf even rustig eten buiten bij het restaurant op honderd meters van ons hotel af. We zitten hier in ons gezellige drukke straatje langs de kant van de weg, onder de waaier. Regelmatig wordt er allerlei verkoopwaar aan ons aangeboden maar dit wuiven we vriendelijk weg. Het eten, en de wijn en Thaise biertjes smaken prima.
Om 23.00 uur laat Wilco zich nog even verwennen in de nabijgelegen massagesalon. Een uurtje heerlijk ontspannen. Niet helemaal want de massage is best hard, het is gedeeltelijk een Thaise massage en die kunnen behoorlijk pijn doen. Toch wordt het heerlijk slapen daarna.

Maandag 11 juli 2011
Vandaag staat er veel op het programma. We willen een aantal highlights, voornamelijk tempelcomplexen van Bangkok aandoen. We besluiten om een stukje te gaan lopen en komen bijna bij het Grote Paleis. Helaas is dit tot 14.00 uur gesloten omdat geestelijken er aan het bidden zijn. Een aardige man, hij zegt dat hij leraar is, geeft ons deze informatie en wij geloven hem. Er stopt een tuktuk en de jongen vraagt ons waar we heen willen. We hebben eigenlijk geen idee en hij geeft een aantal suggesties. Voor 40 bath wil hij ons door de stad rondleiden en hij stopt op verschillende plaatsen om foto’s te kunnen maken of zaken te kunnen bezichtigen. Goed idee, beter dan lopen met dit warme weer. Ook de kinderen vinden dit een prima idee. Na een half uurtje stopt hij op de eerste plek. Het rijden schiet niet erg op want het is altijd erg druk in Bangkok. Hij manoeuvreert zich overal doorheen en arriveren bij een grote staande Buddha. Hij is helemaal bedekt met goud en tientallen meters hoog. Er omheen staan nog andere complexen met kleinere afbeeldingen.

Er hangen duizenden lampionnen met briefjes aan touwtjes op de binnenplaats. Er leuk om te zien. Onze chauffeur wacht geduldig bij zijn tuktuk en staat na een half uurtje al weer klaar om ons verder te vervoeren. Hij stopt bij het Koninklijke paleis waar we foto’s mogen maken. Dan komt de aap uit de mouw. 40 bath is natuurlijk niets, omgerekend bijna 70 eurocent. Voor dit bedrag is hij al ruim een uur met ons op pad. Hij vraagt ons (hij vraagt het tenminste nog netjes) of hij ons ergens naar toe mag brengen waar ze kleding verkopen. Als hij daar groepjes mensen aflevert ontvangt hij een coupon voor gratis benzine voor zijn tuktuk. Ondanks dat we gehoord en gelezen hebben dat dit behoorlijk agressief verloopt, geven we hem zijn zin en mag hij ons naar die zaak toebrengen. We hadden verwacht dat hij ons ergens achteraf zou dumpen in een wijk met allerlei louche kledingwinkels. Maar hij brengt ons naar een keurig nette zaak waar al tientallen verkopers ons op staan te wachten. De deur wordt netjes opengedaan en voordat we het weten staat er al iemand in onze nek te hijgen. Overal staan verschillende stoffen uitgestald en de man begint direct aan mij te vragen of ik een pak wil en welke maat, welke kleur, welke stof etc. In de winkel zijn al een tiental groepje, voornamelijk toeristen bezig aan tafels om zich allerlei dingen te laten aansmeren voor veel te veel geld. Nu staan de pakken uit Bangkok goed bekend maar ik geef toch aan de verkoper aan dat ik nooit pakken draag. Ik ben metalworker, zeg ik. Een mooie blouse dan? “vraagt” hij. Draag ik nooit, zeg ik. Stropdas, pantalon? Hij wordt steeds vervelender en we zijn het al vrij snel beu.Kom weer naar buiten, kijken of onze tuktuk er nog staat en weg hier.

Gelukkig heeft hij wel zijn coupon ontvangen dus we kunnen weer verder. Toch leuk om even mee te maken maar je moet inderdaad erg sterk in je schoenen staan want ‘nee’ nemen ze niet in dank af, hebben we gemerkt. We hebben Julian nog een cadeautje beloofd omdat hij zo goed bleef zitten bij de kapper gisterenavond. Dus vraag ik aan onze chauffeur om ons naar een speelgoedwinkel te brengen. We komen uit bij een grote juwelierszaak waar hetzelfde spelletje zich weer afspeelt.
Hij had aangegeven dat er ook speelgoed verkocht wordt maar het zijn vooral edelstenen, smaragden en goud en zilver. Tenminste wat er op lijkt. Ook hier zijn weer grote groepen slachtoffers naar binnen gelokt. We krijgen een vrouwtje achter ons aan die ons continue op de aanbiedingen en de mooie spulletjes wijst die ze verkopen. Wij negeren haar totaal en negeren ook het speelgoed, zeg maar rommel, wat op het einde van de laatste zaal waar we doorheen zijn gemoeten ligt. Vlug naar buiten en weg ermee. Nu heeft hij genoeg benzine verzameld vinden we. Hij brengt ons nu weer naar een andere Wat. Daar lopen we eventjes rond, kopen wat water en als we terugkomen vraag ik hem ons naar een department store te brengen. Deze liggen helemaal aan de andere kant van de stad en hij vraagt dan ook of we extra willen betalen. Dat willen we wel en nu rijdt hij ons netjes de stad door. De gratis benzine is vast en zeker weer op. Aan het einde van onze rondrit betalen we hem 200 bath, maar liefst € 4,40 en bedanken hem vriendelijk. Ondanks dat we nog lang niet alles gezien hebben vonden we dit allemaal een hele leuke dag. Leuk om mee te maken hoe ze proberen ons geld uit de portemonnee te kloppen. Niet gelukt.

In het winkelcentrum eten we wat en kopen we de beloofde cadeautjes. Daarna weer met de tuktuk naar de rivier waar we de expressboat nemen. Ook dit is een spektakel. Deze snelle boot vaart van stop naar stop over de rivier en in- en uitstappen is een belevenis. Per pier waar hij stopt heb je ongeveer 30 seconden om in en uit te stappen vanaf het moment dat de kapitein de boot tegen de pier aan duwt. Voordat je het weet zijn we al weer weg. Goed opletten waar we eruit moeten en daarna nog een stukje lopen naar ons hotel. Het is half vijf, nog lekker even naar het zwembad. Daarna eten, weer laten masseren en naar bed. Morgen vertrekken we met de huurauto (!!!!) langzaam naar het noorden van Thailand.