Chiang Rai: olifanten, slangen en watervallen

Om 10.00 vertrekken we vanuit het kantoortje waar we gisterenavond de tour geboekt hebben. Onze privégids brengt ons met zijn auto naar de rivier waar we plaatsnemen in een longtailboat. Deze brengt ons in een klein uurtje naar onze eerste bestemming. We gaan een ritje maken op een olifant door de omgeving. Het is echter te druk en we moeten nog even wachten. We lopen verder met onze gids, die ons met zijn auto gevolgd is, naar de reuzenslangen. Na 10 minuten lopen door de straten van een klein en vervallen dorpje lopen we achterom bij mensen thuis waar de stalletjes met zelfgemaakte (soms betwijfel ik dit wel eens) spullen uit de omgeving. In een paar kooien liggen enkele grote exemplaren. Er komen direct een aantal mensen op ons afgelopen die vragen of we met de slangen op de foto willen. Hij pakt een grote python uit een kooi en laat foto’s zien van allerlei mensen die er al mee op de foto zijn geweest. Een andere vrouw pakt een geel-witte dikke slang en loopt ook op ons af. Julian wilde eigenlijk vooral kleine slangetjes zien en geen enorme dikke. Ook de hagedis die uit een andere kooi gepakt wordt is veel te groot. Ik onderhandel over de prijs terwijl de slangen al om onze nek gehangen worden. Eigenlijk willen we dit niet doen want helemaal zuiver is het allemaal niet. Onze gids pakt ons fototoestel en maakt een aantal foto’s. Robin komt dicht bij mij en de slang staan maar Julian houd behoedzaam de staart van de gele slang vast. Al vrij snel, tijd is geld, worden de slangen ons weer afgenomen en gevraagd (met een beetje dwang) wat we nog meer willen. Niets.

We lopen verder langs de aftandse souvenirstalletjes, terug naar de olifanten. Er passeren ons vele olifanten bepakt met bereider en toeristen. De ene olifant is nog groter dan de andere en Julian wil niet meerijden. Robin na enige aarzeling wel en de gids regelt voor onze een iets kleinere olifant. We krijgen de kleinste die er maar te vinden is en op onze shetland olifant rijden we een half uur langs de rijstvelden in de treurige plaatsje. We schommelen van links naar rechts en de olifant stopt regelmatig om bladeren van bomen en struiken af te trekken. Gelukkig is de rit maar kort want veel vind ik er niet aan. Robin vind het geweldig.

De boot brengt ons naar de andere kant van de rivier waar de 4-wd van onze gids klaarstaat om ons mee te nemen naar een waterval in de omgeving. We rijden bergop op een slechte weg en na een half uurtje stoppen we. Vanaf hier is het nog een klein uurtje lopen naar de waterval. Het begint te regenen maar vanwege de temperatuur deert ons dit niet. Het wordt wel erg glibberig op het steile rotsenpad. Onze gids maakt voor de kinderen een muts van enorme bananenbladeren. Via een gammel bruggetje komen we dan bij de waterval. De brug en het hekwerk zijn gemaakt van bamboe en zijn superglad. Het is gestopt met regenen en ik moet bekennen: het was de klim meer dan waard. Daarna lopen we verder naar een kleine nederzetting op een berg van het Akha volk. Veel stelt het echter niet voor en ook hier worden we weer van alle kanten benaderd voor het kopen van lokale souvenirs. Snel naar de laatste stop: een warmwater bron met zwemgelegenheid. Het is een beetje armzalig en het water is veel te heet, dus afkoelen of laat staan even zwemmen kunnen we niet. Alleen een beetje pootjebaden. Toch is het een leuke dag geweest zeker ook dankzij onze privégids die de kinderen goed hielp, vertelde over planten en dieren in de omgeving en alle tijd had om ons e.e.a. te laten zien.

We hebben een andere kamer geboekt voor vanavond, net buiten Chiang Rai. Het is nogal zoeken want het ligt er achteraf. Bij de universiteit in de buurt. We moeten het zelfs een aantal malen vragen maar arriveren toch, in het donker, bij het Monfahsai Resort. We hebben een eigen bungalow met twee kamers met ensuite badkamers. De bungalow is gloednieuw, het lijkt of we de eerste klanten zijn. Het is werkelijk schitterend. De muren zijn gemaakt van stro met modder, de badkamers erg modern ingericht en het is van alle gemakken voorzien. Het bevalt ons, zeker na de kakkerlakkenkamer van afgelopen nacht, uitstekend. Het resort blijkt een aanrader te zijn. We gaan wat eten bij een van de diverse standjes die langs de weg zijn gebouwd. Het zijn voornamelijk studenten die hier rondlopen en dit geeft ook een levendige sfeer. We slapen heerlijk.

Woensdag 20 juli 2011
De gouden driehoek staat op het programma. Het is het voormalige opium gebied van Thailand, Myanmar (voormalige Birma) en Laos met drielandenpunt. Je kunt voor een dag naar Myanmar, de benodigde visa kun je kopen bij de grensovergang. We rijden naar Mae Sai. Het is in feite een grote straat met wat kleine zijstraatjes die leidt naar de grensovergang naar Myanmar. Bij de grensovergang staat een lange rij auto’s te wachten om de grens te passeren en ook veel songthaews die met toeristen een dagje naar de andere kant willen. Daar komen ze aan in Thachileik, volgens derden een exacte kopie van Mae Sai. Met de auto mogen we de grens niet passeren en het geld wat je betaald voor de visa komt in de verkeerde handen. Myanmar is namelijk een dictatuur en om die te sponsoren alleen voor een stempeltje in een paspoort gaat ons te ver. Verder bestaat het plaatsje vooral uit souvenirstalletjes en opdringerige verkopers.

Verder langs de Mekong rivier naar het volgende plaatsje Sop Ruak. Dit is in feite het drielandenpunt in Thailand. Vanaf hier kun je uitkijken over Myanmar en Laos en met de longtailboat naar beide landen. Het exacte punt van de drie landen is een mistroostig geheel. Er staat een grote Boeddha die aandoet alsof hij rechtsreeks uit India is getransporteerd. Verder ook hier weer wat souvenirwinkeltjes maar veel minder dan we verwacht hadden. Ook zijn er nauwelijks andere toeristen te zien. We gaan ergens wat eten en rijden terug naar Chiang Rai om van ons zwembad in het Monfahsai te gaan genieten. We zien dat ze nog grote plannen hebben voor dit gedeelte van Noord Thailand want ze zijn werkelijk overal de weg aan het uitbreiden. Het is leuk om dit eventjes gezien te hebben maar absoluut niet het hoogtepunt van onze reis.