Khao Yai National Park

De volgende dag rijden we verder richting Khao Yai National Park. Terwijl we Ayutthaya verlaten stoppen we nog even bij de Wat Yai Chai Mongkhon, net buiten de stad. Hier is een grote liggende Boeddha waar mensen kaarsen bij aansteken, beplakken met papiertjes met goud en gezamenlijk een grote oranje doek over hem heen trekken. Het is er erg druk en het is ook verschrikkelijk warm. Er staat ook een grote Chedi die geopend is maar zodra we binnen zijn maken we weer dat we wegkomen. Op een kleine ruimte van 3 bij 3 meter staan naast een zestal Boeddha beelden, een diepe put waar mensen goudpapiertjes en geld ingooien ook nog eens tientallen mensen binnen. Rondom de Chedi staat een muur die beschermd wordt door nog eens honderd Boeddha beelden. De meesten hebben ook een oranje kleed omgeslagen gekregen. Na dit bezoek vertrekken we bezweet naar het Khao Yai National Park.

Zoals we al gemerkt hebben zijn de reistijden die we van internet gehaald hebben slechts een benadering van de werkelijkheid. Een reisje met de auto van twee en een half uur kan makkelijk vier uur duren. Dit vanwege het feit dat de wegen, ondanks dat ze redelijk begaanbaar zijn vol zitten met mensen die anders rijden dan wij gewend zijn. Aan alle kanten wordt je ingehaald en ondanks dat je 100 kilometer per uur rijd waar 80 mag, wordt je nog vaak ingehaald door een motor of brommer. Veel Thai rijden hier brommer en het lijkt hun enigste vervoersmiddel. Alles wordt erop vervoerd. Frappant is het feit dat we regelmatig een man en vrouw op een brommer zien, allebei met helm op en een klein kindje of soms een baby’tje zonder helm. Ook zij lijken zich roekeloos door het verkeer te bewegen en rijden ongeveer net zo hard als wij. Dan heb je nog veel stinkende, zwaar vervuilende vrachtwagens en stadsbussen uit 1900 die je passeren. Vooral de oude vrachtwagens laten soms een enorme wolk uitlaatgassen los waarbij we het begrijpen dat sommige Thai met mondkapjes rondrijden. Ook hier in Thailand zien we zaken die in Nederland al jaren geleden niet meer konden en waarvoor je nu een behoorlijke boete zou krijgen.

Rond 14.00 uur komen we aan in het Jungle House Hotel, vier kilometer buiten het park. We hebben een mooie kamer met vide waar de kinderen kunnen slapen in een omgeving die inderdaad sterk lijkt op de jungle. Naast ons hotel staan een aantal olifanten waarop je een ritje kunt maken. Ze komen achter onze kamer langs, op enkele meters van ons balkon. Onderweg hebben we gegeten dus we gaan direct door naar het park. Kopen kaartjes bij de ingang (ook hier staan weer iets teveel medewerkers die niets lijken toe te voegen). 1250 Bath later rijden we richting het bezoekerscentrum van het park op 17 kilometer na de ingang. Na een aantal kilometers stoppen we op een parkeerplaats waar allerlei kleine bruine apen ons op staan te wachten. Ze zijn redelijk schuw maar je kunt ze toch goed bekijken. Vooral die met baby aapjes zijn erg leuk om te zien. De meeste tijd hangen ze aan moeders tepel en worden zo rondgedragen. Julian vindt het geweldig en roep alleen maar hoe schattig hij ze wel vindt. Bij het bezoekerscentrum gaan we even naar binnen om een plattegrondje van het park te halen en vragen meteen wat een leuke wandeling is om nog even te lopen. We worden verwezen naar een korte wandeling die achter het bezoekerscentrum begint en eindigt bij een waterval.

Een klein pad door de jungle brengt ons al snel bij een rivier waar we met een hangbrug overheen moeten. Het heeft net geregend dus het pad is erg glibberig. Ook zien we veel bloedzuigers op het pad en we merken dat ze op onze schoenen kruipen en ook op onze benen. Robin raakt er een beetje van in paniek. Maar ook wij lopen niet meer zo prettig, want je bent alleen maar bezig om de bloedzuigers van je schoenen, sokken en soms je benen af te halen. We besluiten om maar om te keren. Als we weer terug zijn bij het bezoekerscentrum controleren we elkaar eerst even op achtergebleven bloedzuigers. Er zitten er nog verschillende op onze schoenen en ik vis er ook nog een uit Wilco’s haar. We rijden nog een stukje door het park en gaan daarna buiten het park een plekje zoeken om te kunnen eten. Na het eten kunnen de kinderen naar bed, want we willen morgen een beetje op tijd vertrekken om in het park te gaan wandelen.

De volgende ochtend wordt Julian al om kwart voor zeven wakker. Dit is voor het eerst dat hij zo vroeg is. Anders zetten we de wekker op half acht of acht uur en dan moeten we de kinderen dus nog wakker maken. Maar nu was het ook al erg licht. Op de bovenverdieping waar zij slapen is een groot dakraam zonder gordijn, dus daar is het al vroeg licht. Hij kijkt naar beneden en ziet ons in bed liggen en roept ‘ik zie jullie wel hoor’. Hij speelt boven nog even met z’n dino’s tot dat Robin wakker is. Daarna even ontbijten en om 09.00 uur zijn we in het park. We willen vandaag een route naar een waterval lopen van ruim drie kilometer. Dit lijkt een makkelijke route volgens de omschrijving en dit zou dus ook goed te doen moeten zijn met kinderen.

We hebben vandaag allemaal een lange broek aangetrokken en onze sokken erover getrokken zodat de bloedzuigers in ieder geval niet op onze benen kunnen gaan zitten. Tenminste dat denken we. We beginnen vol goede moed en al binnen een paar minuten zien we hoog in een boom een hele mooie neushoornvogel zitten. Het is een erg mooie vogel dus we zijn ook allemaal onder de indruk. Nadat we een paar foto’s hebben gemaakt vliegt hij weg en dan zien we pas goed dat het een erg grote vogel is. We moeten dus goed rondkijken of we er nog meer zien. We hebben Robin de taak gegeven om naar deze vogel te zoeken en Julian moet mooie vlinders zoeken. Die zijn er ook voldoende te vinden. Ook hele mooi gekleurde grote vlinders. Dus ook Julian is in zijn hum. Aan het begin van de wandeling worden we door best veel mensen ingehaald, sommigen zien we ook weer terugkomen. Dus wij denken dat zij al bij de waterval geweest zijn en al weer op de terugweg zijn. Het pad is af en toe best nat en glibberig en Julian vindt dit niet altijd leuk. Ik probeer hem dus ook goed vast te houden, maar uiteraard is hij de eerste die uitglijd. Hij heeft als eerste een vieze broek en is hier niet blij mee. De eerste tranen komen al te voorschijn. Onderweg stoppen we ook nog even bij de rivier om een banaan te eten en wat te drinken. Het is een stijl en glibberig paadje naar de rivier. Ik glijd uit en ik trek Julian mee en hij valt met zijn bovenarm op een omhoogstekende tak. Een snee in zijn arm, dus weer helemaal in tranen. Gelukkig kan ik hem met een snoepje troosten en als hij de snee niet ziet dan voelt hij het ook niet.

We gaan weer verder. Het pad wordt steeds onbegaanbaarder en we zien ook geen mensen meer. Als we denken dat we er bijna zijn splitst het pad zich. Wij gaan linksaf maar zien al snel dat dit niet het goede pad is omdat het helemaal overwoekerd is. We gaan terug en volgen het andere pad. Inmiddels heb ik ook ontdekt dat er behoorlijk grote spinnen zitten. Er hangt zo’n joekel boven het pad waar wij onderdoor moeten. Ik zet m’n zonnebril op. Niet voor de zon, want die schijnt niet door het bladerdak maar dan wordt het wat donkerder en zie ik niet al het ongedierte langs het pad hangen. We zitten namelijk midden in de jungle en het pad wordt steeds onbegaanbaarder. Inmiddels hangen er ook bordjes langs de rivier ‘watch out crocodile’. Wij wisten niet dat hier krokodillen zaten. Maar gelukkig maken de kinderen genoeg lawaai dat de krokodil al lang verdwenen zou zijn voordat wij er aan komen. Het pad wordt ook steeds modderiger en inmiddels zitten onze schoenen dus ook helemaal vol met modder. Dan is het pad zo erg overwoekerd dat we besluiten om om te keren. Een klein stukje terug lag een boomstam over de rivier en nu blijkt dus dat we over die boomstam naar de andere kant van de rivier moeten. Het is inmiddels een echte survivaltocht. Robin vindt het geweldig, maar Julian is er wel een beetje klaar mee. Ik draag hem regelmatig een stukje, maar het is zo heet dat dit niet te doen is.

Dan horen we auto’s rijden. We moeten nu echt bijna bij de parkeerplaats zijn. De waterval hebben we echter nog steeds niet gezien, dus helemaal snappen we het niet. Toch is het nog wel een stukje lopen voordat we er zijn. Na drie en half uur komen we aan op de parkeerplaats. Eerst even onze schoenen uitdoen, onder de kraan afspoelen en onszelf een beetje opfrissen. We zijn namelijk helemaal doorweekt van het zweet. Als we onze schoenen uitdoen, blijkt dat sommige bloedzuigers door onze broek of sokken zijn gekropen en al even aan het zuigen zijn. Vooral Julian heeft een flinke zuigwond op zijn onderbeen. Nu weer alles goed controleren voordat we onze schoenen weer aandoen. Op de parkeerplaats is het trouwens afgeladen vol met toeristen. Nu zien we dat de waterval aan de andere kant van de parkeerplaats is. Ik vond het ook al raar, want de meeste mensen hebben slippers, of zelfs hakschoenen aan. En wij lopen hier rond met onze modderige bergschoenen. Maar we hebben wel een mooie jungletocht gehad en de waterval is eigenlijk maar bijzaak. Zeker omdat er busladingen vol toeristen stoppen om even snel een foto te knippen. Wilco lift met iemand naar de parkeerplaats een paar kilometer terug waar onze auto staat en pikt ons daarna weer op. Moe maar voldaan gaan we terug naar ons hotel om zodat de kinderen even een filmpje kunnen kijken en wij de was kunnen doen. ’s Avonds eten we in een restaurantje vlakbij een overheerlijke steak met friet. Vanavond even geen fried rice.