Op naar het noorden

Zondag 17 juli 2011. Vandaag wordt het kilometers maken. We willen over een aantal dagen in Chiang Rai zijn en dit betekent dat we vanaf Khao Yai nog ruim 800 kilometer te gaan hebben. In Thailand hebben we al begrepen dat dit minimaal twee dagen rijden betekent. Het hardst dat we rijden is bij tijd en wijlen 100 kilometer per uur, meestal over een tweebaans weg wat ze hier de snelweg noemen. De “snelweg” loopt hier dwars door dorpjes en stadjes heen en het betekent regelmatig dat je moeten stoppen voor een stoplicht, moet afremmen voor overstekende medepassagiers of honden, of traag vooruit gaat vanwege een iets te zware of oude vrachtwagen. Passeren lijkt een sport. Het merendeel van de weg van vandaag blijkt eenbaans te zijn waarbij we zeer regelmatig naar links moeten (let op: we rijden hier ook links) en dus door de berm rijden. Vaak betekent dit afremmen voor een tegemoetkomende auto die een ander voertuig inhaalt omdat er voor ons een brommer, tuktuk, songthaew of ander zelfbedacht voertuig rijdt. Alles lijkt hier de weg op te mogen. Om zelf te rijden is dit best avontuurlijk. We moeten eerst een stuk van 60 kilometer terug naar Sara Buri, daarna gaan we door naar Lopburi via de 1.

Het is rond het middaguur als we in Lopburi aankomen. Ook dit is weer een redelijk grote en vooral chaotische stad. We rijden naar een tempel die gelijkenis vertoont met de Khmer-stijl, de Prang Sam Yot. Op zich is de tempel met haar drie prangs niet bijster interessant: je hebt het gehele complex in 10 minuten bekeken. Wat de tempel erg leuk maakt zijn de vele makaken (aapjes) die zich op, en in de beurt van de tempel zicht bevinden. Ze mogen niet binnen in de tempel, daarvoor zorgt een tempelbewaarder die met een katapult de makaken weg jaagt. Het zijn geen grote apen, de grootste ongeveer 40 centimeter. Ze zijn wel reuze brutaal. Je kunt eten kopen en ze voeren. Doe je dit niet dan proberen ze alles zelf wel te pakken. Ze springen voordurend op je been, rug, rugzak en zelfs je haar. Alhoewel de kleintjes nog wel grappig zijn, komen sommigen met hun mond open, met kleine tandjes, op je afgelopen. Ze springen op Robin en Julian die redelijk in paniek raken en ze van zich af duwen. Er lopen ook jongens rond met een stok die de bezoekers proberen te beschermen voor de makaken. Robin schopt de aapjes weg bij Julian. Er springt via de rug van Julian een aap op Hanneke die haar zonnebril probeert te pakken. We gaan snel in de tempel waarbij de ramen voorzien zijn van tralies. De apen kunnen niet naar binnen maar hun kleine armpjes proberen je zelfs binnen aan te raken. Met wat voer wat we op de grond vinden voeren we de apen die het voer zachtjes van de handjes van Julian en Robin afpakken.
Dit vinden ze natuurlijk prachtig. De tempel zelf is nog een beetje versierd met beelden maar de meeste zijn redelijk vergaan. De meeste Khmer tempels dateren van rond de 9de eeuw. Je kunt zien dat ze vrij indrukwekkend geweest moeten zijn toen ze nog intact waren.

Het vervolg van onze reis door een bijna vlak centraal Thailand leidt ons vooral langs rijstvelden en andere gewassen. We eindigen deze dag in Phitsanulok, op ongeveer de helft van onze reis naar het noorden. We slapen in een mooi hotel, het Paylin en boeken twee kamers die met een verbindingsdeur toegankelijk zijn. Zo hebben zowel wij, als de kinderen een eigen slaapkamer. Bij het binnenrijden van Phitsanulok kwamen we een redelijk mooie speeltuin tegen, iets wat we tot dan toe nog nauwelijks gezien hadden. De kinderen hebben deze speeltuin uiteraard ook gezien en we gaan nog eventjes naar de speeltuin voordat we op de avondmarkt gaan eten. Ondanks dat de speeltuin nog behoorlijk intact is, vinden we de stenen en tegels die gevaarlijk uitsteken onder de schommel een beetje vreemd. Ook dit zou in Nederland natuurlijk al lang niet meer mogen. De kinderen valt het uiteraard niet op en ze spelen naar hartenlust. Zodra we aankondigen dat we gaan eten zijn ze natuurlijk even boos.

We gaan naar de avondmarkt langs de rivier. De stalletjes staan dicht tegen elkaar en het zijn voornamelijk stalletjes met kleding. Aan het begin van de markt nodigen de vele massagesalons (het zijn eigenlijk een soort garageboxen) ons uit tot een ontspannen begin van de avond. Ondanks dat ik al enkele massages heb genoten moet ik deze aan me voorbij laten gaan. We eten in een enorm druk restaurantje en bestellen wederom veel te veel eten. De kinderen eten weinig, wij des te meer. Met drinken erbij betalen we nog maar 500 bath. Daarna is het terug naar het hotel waar het feest beneden al redelijk los begint te komen. Wij laten dit feest, een Thais orkest met jaren 60 liedjes zoals ‘Lock alound the clock’, in slecht gebrekkig Engels, aan ons voorbijgaan.

Maandag 18 juli 2011. We vervolgen onze weg via Phitsanulok naar Chiang Rai. ’s Morgens mogen de kinderen na het ontbijt nog een uurtje in de speeltuin spelen terwijl ik naar de nabijgelegen Wat Phra Si Rattana Mahathat ga. Dit is een belangrijk pelgrimsoord in Thailand en het is dan ook erg druk. Vele mensen verzamelen zich in de tempel waar een groot verguld Boeddha beeld staat van brons uit de 14de eeuw. Ook zitten er verscheidene Boeddhistische monniken die de gelovigen toespreken en besprenkelen met water. De monniken ontvangen giften van alle gelovigen die ze gekocht hebben in het stalletje naast de zittende monnik. De monnik, die 1 meter verder zit, pakt deze giften aan en geeft ze weer terug aan de man die ze wederom aan de volgende gelovige verkoopt. Zo gaat het vaker.

Foto’s maken mag, maar alleen zittend. En dan op de juiste manier zitten, met de benen gekruist of onder je billen naar achteren gericht. Een man in kostuum kijkt naar de gelovigen of ze de juiste procedure volgen. Er wordt gebeden, met stokjes gerammeld en giften afgegeven. Wat opvalt is dat ik de enige westerling ben ik dit gezelschap en heb dan ook wel eens het gevoel bekeken te worden. Ik loop daarna nog wat rond, fotografeer en film nog wat waarna ik met de auto Hanneke en de kinderen ophaal om onze reis te vervolgen. Tegen de avond komen we aan in Chiang Rai en we hebben via een van onze reisboeken een hotelletje gevonden. Tourist Inn, vlakbij een Wat en het centrum van de stad. De mevrouw aan de balie is uitermate aardig en laat me twee kamers zien, wederom met een tussendeur. Prima. Beneden aangekomen betalen we de 700 bath die deze twee kamers in totaal kosten (omgerekend 15 euro). We eten wat in de omgeving en reserveren een tour met gids voor de volgende dag. Het is tijd voor de kinderen om naar bed te gaan.

Ik ga nog even naar een winkelcentrum in de omgeving om enkele cadeautjes te kopen voor de kinderen en zodra ik terugkom wacht er een verrassing op me. Hanneke zit in de lobby ons reisdagboek bij te werken en is even naar boven gegaan om te kijken of onze kinderen goed liggen. In het donker ziet ze een grote kakkerlak over Robin zijn kussen lopen. Ergens anders, in de buurt van Julian loopt er nog een. We gaan, gewapend met een bus kakkerlakken spray en een bezem naar de hotelkamer terug. De kinderen slapen rustig door terwijl ik in het donker probeer de kakkerlakken te vinden, weg te jagen met een bezem (je moet ze namelijk niet doodtrappen of zo) en de beide ruimtes voorzie van een afzichtelijk stank die uit de spuitbus komt. Voor de zekerheid doe ik de ramen nog wat verder open en zet de airco (we hebben extra betaald voor het aanzetten van de airco, anders waren we nog goedkoper uit) nog iets kouder. Het is gewoon nog ruim 30 graden buiten. De kakkerlakken zie ik niet meer maar heb de kamers voorzien van een laag kakkerlakdodend middel en dus kunnen wij nu ook gaan slapen. Hanneke slaapt echter niet rustig en denkt continue getrippel te horen. Midden in de nacht valt Julian nog een keer met een bonk uit bed en Hanneke ligt met kleren aan in bed, onder de dekens verstopt. Toch slapen we redelijk en worden pas rond 07.00 uur ‘s morgens wakker.