Terug naar Bangkok. Het einde is al weer in zicht.

Vrijdag 29 juli 2011. We hebben ‘s morgens nog alle tijd want we worden pas rond 12.30 uur opgehaald bij ons hotel. Nog even heerlijk ontbijten, lekker zwemmen in het zwembad en de laatste schelpjes zoeken in de zee. Na het uitchecken wacht het busje ons op om ons naar de boot te brengen. Deze vertrekt keurig op tijd om 14.00 uur vanuit de haven richting Don Sak. De zee is redelijk kalm en de reis verloopt rustig. Aangekomen bij de pier is het een verwarring van jewelste. Er staan een aantal bussen klaar en waarschijnlijk iets teveel mensen. Het wordt niet duidelijk welke bus er naar het treinstation van Surat Thani, het vliegveld of zelfs naar Bangkok gaat. Mensen lopen over er weer, stappen in een bus en worden er vervolgens weer uitgejaagd door de Thaise chauffeurs. Van begeleiding is geen enkele sprake, ze zijn vaak ronduit schofterig. Uiteindelijk wordt er een extra bus geregeld die ook al bijna vol zit. “Hurry, hurry, this one. Trainstation yes, trainstation no!” Sommige toeristen raken redelijk in paniek, bagage kwijt, bus kwijt maar wij kijken dit schouwspel van een afstandje aan totdat bijna iedereen een bus heeft gevonden en wij ook nog een plaatsje krijgen. Iedereen moppert maar is blij als hij eindelijk zit. In principe zijn deze overtochten met bus eenvoudig te regelen maar het lijkt er continue op dat zodra je betaald hebt, ze je maar lastig vinden. Hier heb ik dan ook genoeg van. Ondanks dat we een leuke vakantie hebben, hoef ik persoonlijk niet meer terug naar Thailand. Ze zien je hier slechts als een portemonnee met pootjes. Ook de befaamde Thaise glimlach ontbreekt mij iets te vaak.

De busrit duurt ruim twee uur, vooral het laatste stuk in Surat Thani is weer chaotisch. Plotseling stopt de bus weer en moeten alle mensen met bestemming treinstation hun bagage weer overladen in een andere bus en daar mee verder. Julian lag al een tijdje lekker te slapen bij Hanneke en wordt abrupt gewekt. In de volgende bus is geen zitplaats meer maar ik sta en praat wat met de medetoeristen aan boord. Rond 18.15 uur komen we dan bij het treinstation aan. Sommige mensen waren al in lichte paniek want hun trein vertrekt om 18.30 uur. Als we aankomen staat er al een trein klaar maar dat is niet die van 18.30 uur. Die is vertraagd met minimaal 80 minuten. Een volgende trein is vertraagd met minimaal 100 minuten. De N.S. is zo slecht nog niet zou ik zeggen. Onze trein staat nog steeds op 21.26 uur. Wij gaan eerst ergens rustig eten. We krijgen de menukaart waar er volgens mij twee van blijken te zijn. Een voor farangs (buitenlanders) en een voor Thai. Waarschijnlijk is die van ons twee keer zo duur. Het eten komt in verschillende etappes en door elkaar maar is wel lekker. Soep, gebakken rijst met gebakken groente, kip en cashewnoten. Mijn favoriet.

Op het treinstation is het een drukke bedoeling. Er lopen veel functionarissen rond die je bekwaam en vriendelijk helpen. Achter het station ligt een kermis. De kinderen hebben dit ook ontdekt en ik ga met Robin en Julian een uurtje de tijd doden. Hanneke waakt over de bagage op het station. We moeten een aantal sporen over en komen op een rangeerplaats. In plaats van wagons staat er nu een groot podium waar mensen op staan te zingen. Overal staan kraampjes en tafeltjes met stoeltjes staan tussen de rails. De kinderen vinden het al prachtig dat ze over de rails mogen lopen. We moeten wel opletten dat we niet struikelen over de ijzeren draden die er lopen om de wissels mee te bedienen. De kermisattracties stellen niet zo veel voor en zouden in Nederland al lang uit de roulatie zijn genomen. Een zweefmolentje, een soort achtbaan, een treintje en een reuzenrad van 10 meter. We lopen eerst langs de kraampjes en merken dat we de enigste buitenlanders zijn. Dat is vreemd want op het station zijn veel meer toeristen met kinderen maar die durven de overstap waarschijnlijk niet te maken. Mensen kijken ons aan en lachen vriendelijk. Dit is meer Thailand dan ik de afgelopen dagen heb meegemaakt.

Ik besluit om bij een cartoonist een tekening van Robin te laten maken. Hij moet hiervoor 10 minuutjes stilzitten wat geen probleem is. Al snel staan er enkele mensen om de jongen en Robin heen die allemaal aandachtig naar de tekening in wording staan te kijken. Op een gegeven moment, terwijl Julian en ik dit schouwspel van een afstandje staan te bekijken, staan er bijna 60 mensen om beide heen. Robin blijkt een grotere attractie dan de cartoonist. De mensen kijken vol spanning naar het resultaat en ik merk dat ze het over Robin en zijn gezichtsbouw hebben. De tekening is klaar en hij vertoond een behoorlijke gelijkenis. Waarschijnlijk was dit voor de jonge cartoonist de eerste westerling die hij getekend heeft. We lopen verder langs het reuzenrad. Achter op het reuzenrad werkt een motor met een groot vliegwiel enorm hard om het reuzenrad rond te krijgen. Het ding stinkt enorm, maakt een lawaai en lekt veel olie. Direct op de grond. Verderop ligt een kleine rails waarop een treintje rondrijd. Hier willen de kinderen wel in. Ik koop twee kaartjes voor € 0,40 cent en zodra het treintje vol zit wordt hij aangezet. Ondanks dat het maar zes of zeven karretjes zijn krijgt de motor het treintje amper rond. De jongen die het treintje bediend moet hem continue aanduwen. Zo loopt hij bijna halve rondjes het treintje te duwen. Hij rijdt wel tien rondjes en de kinderen vinden het geweldig. Ze geven Thaise kinderen, die staan te wachten, een hand of een high five als het treintje langsrijd. Om 21.00 uur steken we alle rails weer over en gaan terug naar het perron.

Het verwachte tijdstip van aankomst is uitgeveegd en ik betwijfel of dit een goed teken is. Onze trein komt toch redelijk op tijd. Slechts 20 minuten later. (dit terwijl de trein van 20.04 er nog steeds niet is) De helpers op het perron wijzen ons de weg naar het tweede treinstel. 2de klas slaaptrein met airco. We hebben alle drie, Julian slaapt bij Hanneke, een bovenbedje kunnen bemachtigen en als we de (oude) trein binnenkomen zijn de stoelen al veranderd in bedden. Het lijkt behoorlijk comfortabel. Onze bagage kunnen we in rekken langs de bedjes plaatsen maar onze belangrijkste spullen zoals onze paspoorten, portemonnee en rugzak met camera en laptop nemen we mee op onze bedjes. We weten niet of het vaak voorkomt maar diefstal is in deze trein, niet alleen gevuld met 1ste en 2de klas en toeristen maar ook met bedenkelijke figuren, natuurlijk vrij eenvoudig. We hebben een matras met kussen en een dekentje. Het bovenbedje past net: met mijn hoofd tegen de ene wand en mijn voeten strak tegen de achterwand. Kan ik er ook niet uitvallen, zullen we maar zeggen. De airco loeit wel hard en het wordt vrij koud. Ook blijft de lamp aan maar dit is geen probleem want Robin ligt maar amper en slaapt al. Ook Julian en Hanneke slapen redelijk snel. Ik besluit rond 01.15 uur maar even dit verhaal te schrijven want ik kan de slaap nog niet vatten. De trein stopt regelmatig maar als ik even ga kijken waar we zijn, staan we niet bij een stationnetje maar midden in het weiland. Het is donker maar wel lekker warm. De deuren naar de trein staan continue open dus als je wilt kun je even uitstappen. Ik doe dit maar niet en ga maar weer snel proberen om nog eventjes te slapen. Nog acht uurtjes en dan staan we weer in de gekte van Bangkok.

Rond 07.00 uur worden we allemaal wakker. De kinderen hebben prima geslapen in deze vrieskist op wielen en wij ook een paar uurtjes. We zitten nog redelijk op schema en de trein wordt rond 11.00 uur (in plaats van 09.15 zoals volgens de reistijdenregeling) op het station Hualamphong verwacht. Dit is het grootste treinstation van Thailand en ligt midden in Bangkok in de Chinese wijk. Ons hotel staat op enkele honderden meters lopen. De trein stopt nog enkele malen en nu hebben we door waarom. Het grootste gedeelte van het traject is enkelspoors. Op sommige plaatsen is een dubbelspoor aangelegd om passerende treinen te laten inhalen. Is de trein die moet passeren echter te laat, dan moet de andere trein ook wachten. Dit levert dus die enorme vertragingen op.

Onze bedjes worden door een medewerker netjes opgeruimd en omgetoverd in banken. In het begin passeren we vooral kleine dorpjes en veel rijstvelden. We stoppen op een aantal kleine stationnetjes kort om mensen in en uit te laten. Bij elk stationnetje komen er verkopers bij. Ze lopen door de trein en proberen je drinken en eten te verkopen. In het eten, gebakken vlees met rijst, nog lekker warm, hebben we nog geen behoefte maar koffie is een prima idee.
Het duurt toch nog vrij lang en we proberen de kinderen bezig te houden met verhaaltjes en kleurplaten. Na enkele uren komen we in dichter bevolkt gebied. We lopen naar een andere wagon, 2de klas, slaaptrein zonder airco maar met waaiers dus iets goedkoper. En de ramen kunnen open. In de buitenwijken van Bangkok rijdt de trein direct langs de huizen of eigenlijk krotten waar de mensen wonen. Ik probeer te filmen maar moet goed oppassen om niet met de camera tegen de golfplaten van de huisjes aan te komen. Ze passeren op enkele tientallen centimeters. De kippen lopen vrolijk rond, kindjes zitten te spelen en ook de was hangt lekker te drogen terwijl de stinkende diesellocomotief nogmaals een vreselijke zwarte walm loslaat. (Ik weet niet zeker of het de was is, soms lijkt het wel of alle kleding die de mensen bezitten buiten in de openlucht op waslijnen hangt). Er wordt gekookt en gegeten terwijl de trein met zijn ruim vijfentwintig wagons passeert. We kijken zo de slaapkamer, woonkeuken en soms ook de doucheruimte binnen. Onvoorstelbaar dat mensen zo kunnen en moeten wonen. Je moet er niet aan denken wat er gebeurt als er een ongeluk plaats vindt op dit stuk van de treinreis.

De treinreis is ons behoorlijk goed bevallen als we eindelijk Hualamphong binnenrijden.
We pakken onze spullen en steken de drukke straat over naar ons hotel. Hier checken we in (we krijgen een upgrade want een extra bedje past niet in deze kamers zoals besteld) en gaan daarna wat eten. De metro, er is maar één lijn in Bangkok dus moeilijk zal het ook niet zijn, ligt ook voor de deur en deze nemen we om ergens te gaan ontbijten dan wel lunchen. Het word een Subway restaurant in de binnenstad bij Silom Road. Brood in plaats van rijst. Daarna lopen we weer terug naar ons hotel. Na een uurtje pakken we een tuktuk die ons voor 10 Bath, naar een pier brengt waar een boot zal vertrekken richting de Klongs van Bangkok en enkele bezienswaardigheden. Het is inmiddels al weer bijna drie uur en de kinderen zijn klaar met het lopen en bezichtigen van dingen. Ze willen naar het hotel, nog eventjes in het zwembad. We pakken in plaats de Chao Praya expressboat, we hoeven maar enkele stops verder te zijn. We stappen een halte te laat uit en moeten dus toch weer een stukje teruglopen. De kinderen houden we stil met een ijsje. Rond 16.30 uur liggen we toch in het zwembad. Het water is vrij fris en ook de temperatuur in Bangkok is prima. Waarschijnlijk rond de 32 graden en veel minder drukkend dan bij onze aankomst drie weken geleden. ´s Avonds eten we bij stalletjes op straat nog wat Thais en dan duiken we moe ons bed in. Morgen de laatste dag in Bangkok.