The Bridge over the River Kwai

Zoals afgesproken staat er netjes rond 10.00 uur iemand van Thai Rentacar bij ons hotel te wachten met onze huurauto, een Toyota Corolla. Ruime middenklasser, niets mis mee. Nadat alle formaliteiten afgewikkeld zijn is het tijd om te vertrekken. Vandaag staat een korte route op het programma, Bangkok – Kanchanaburi 125 kilometer. Bekend van de Bridge over the River Kwai en de dodenspoorlijn richting Nan Tok. Aangelegd met gevangen militairen en dwangwerkers in het begin van de Tweede Wereldoorlog over de leiding van de Japanners.

Het stuur zit ook hier rechts dus ze rijden links. Gelukkig ben ik dat al gewend van eerdere reizen. Los van het feit dat ik een aantal keren de ruitenwisser aanzet in plaats van de richtingaanwijzer gaat het rijden prima. Het verkeer is even wennen, tuktuk van links, auto van rechts, denk aan de brommers en de bussen hebben schijnbaar voorrang. Al snel gokken we dat we op de juiste weg zitten. Borden zijn eigenlijk nauwelijks te lezen. In grote letters staat het Thais aangegeven en soms in het Engels de Thaise naam. We steken de rivier over en het is eigenlijk een rechte weg richting Kanchanaburi. Dat gaat ook prima. Onderweg even boodschappen doen, veel water inkopen, het blijft de komende weken namelijk gewoon 34 graden en erg vochtig.

Eenmaal aangekomen in Kanchanaburi is het in eerste instantie wat lastig zoeken. We rijden naar een resort en vragen daar de prijs voor het verblijf per nacht. Ruim 3300 bath per nacht. Zeker in het begin van de reis teveel van het goede (ook al is het maar € 70,- per nacht en ziet het er erg goed uit.) Verder terug naar de rivier want daar moeten heel veel goedkopere gasthuizen, hotelletjes en resorts liggen volgens de reisgidsen. Een uurtje later belanden we bij het BlueStar Guesthouse. Eenvoudige houten huisjes op palen aan een zijtak van de rivier. Onder ons veel lotusbloemen en overal paradijsvogelbloemen. Ziet er prima uit. We hebben 1 groot bed voor Julian en ons tweeën en een kleiner bed voor Robin. Airco aan, een vereiste willen we kunnen slapen. Aangekomen bij de brug is het inderdaad meer de voorgeschiedenis die tot de verbeelding spreekt dan de brug zelf. Het is een eenvoudige, zwarte stalen brug met een aantal overspanningen. Aan het begin van de brug is een markt waar je juwelen kunt kopen. Ook veel andere prullaria zijn er te koop maar die kraampjes negeren we. Ook staat er een man met een tijger en twee babytijgers waar je voor 100 bath een foto van mag maken. Ook kun je de babytijgers een flesje melk geven. De babytijgers zitten in een klein kooitje, de grote zit vast aan een ketting van enkele tientallen centimeters. Ogenschijnlijk zijn de bedragen die je betaald donaties aan de dierentuin maar het lijkt verdacht veel op dierenmishandeling. Hier doen we dus niet aan mee.

We wandelen samen met enkele tientallen andere toeristen over de brug heen en weer. Maken wat foto’s, filmen een beetje en staan stil bij de offers die gebracht zijn en de wreedheden die zijn gepleegd door de Japanners. Vlak bij de brug liggen drijvende restaurants waarvan we er een uitkiezen met goed uitzicht op de brug. Rond 17.00 uur rijd er een oude dieseltrein overheen die het plaatje natuurlijk compleet maakt. Helaas wordt het nog duidelijker dat dit vooral een enorme toeristische attractie is wanneer het donker worden. De lampen die de brug in het donker moeten verlichting zijn alle kleuren behalve stemmig geel. Erg flitsend en erg fout. Na het eten gaan we terug naar de inmiddels lekker koele paalwoning, maken ons verhaaltje af en gaan daarna heerlijk slapen met alle dierengeluiden van de omgeving als bonus.

De volgende dag staat de Erawan waterval, op 70 kilometer van Kanchanaburi, op het programma. Deze waterval in het gelijknamige natuurpark bestaat uit 7 verschillende niveaus waarbij het hoogste niveau zich op enkele honderden meters hoogte bevindt. Voordat je op het park zelf aankomt moet je eerst langs een aantal check points. De eerste doet noemenswaardig niets, de tweede verkoopt de intreekaartjes, de derde vraagt of je entreekaartjes heb gekocht en zodra je in het park bent en aan de korte wandeling naar de waterval begint wordt je weer naar je kaartjes verzocht, moet je je naam erachter opschrijven en mag je ze weer meenemen. In totaal worden zo zeker 15 personen aan het werk gehouden.

Zodra je op de parkeerplaats komt, valt direct op dat je niet alleen bent. Het is een van de mooiste watervallen die er zijn in Thailand en bijna iedereen wil ze dan ook bezoeken. In een grote groep loop je de berg op waarbij er bij ieder plateau een aantal mensen achterblijven om te gaan zwemmen. Wij kiezen na 1 kilometer lopen voor het vierde plateau. Om daar te komen moet je na het tweede plateau weer door een soort check point waar je je drinken en eten moet achterlaten. Dit doen we uiteraard niet. Het is erg warm en veel drinken is belangrijk. Echter tegen een kleine vergoeding mag je het ook meenemen. Naar het schijnt 20 bath. Rond de tweede poel zitten veel aapjes in de bomen. Je wordt door allerlei borden gewaarschuwd. Ze zijn zeer snel maar ook zeer brutaal. Eenmaal aangekomen bij de vierde poel zien we een redelijk grote waterval met een mooi natuurlijke zwembad erbij. Grote rotsen maken het te water gaan best lastig. Eenmaal te water wordt je ontvangen door honderden kleine maar ook grotere vissen die allemaal aan je tenen willen knabbelen. In Bangkok moet je hiervoor betalen, ze noemen dit Doctor Fish. Hier is het gratis maar wel erg irritant. Het water is lekker fris en al snel duiken we in de poel. De rotsen waar het water vanaf stroomt fungeren als natuurlijke glijbanen. Het water heeft is mooi turquoise gekleurd en erg helder. Jammer is wel dat het erg druk is en blijft. We gaan een aantal keren van de glijbanen naar beneden en zwemmen wat rondjes. Zodra je stilstaat in het water ben je vooral bezig om de vissen rond je voeten weg te jagen. Wel leuk. Na een tijdje vertrekken we weer want we hebben nog meer op het programma staan. We rijden naar Nam Tok, het eindpunt van de treinverbinding tussen dit gehucht en Thon Buri in Bangkok. Hanneke en Robin gaan met de trein mee over de dodenspoorlijn terug richting Kanchanaburi, over de Bridge on the River Kwai.

Rond 15.00 uur stopt er een diesellocomotief met een aantal oude treinstellen, zonder airco maar met fan op het stationnetje van Nam Tok. Omdat dit het eindstation is wordt de luidruchtige, stinkende en waarschijnlijk zwaar vervuilende locomotief aan de voorzijde van de trein gezet om weer terug richting Kanchanaburi te kunnen rijden. De kaartjes worden gekocht en om 15.30 uur vertrekt de trein met groot kabaal richting Kanchanaburi. Ik blijf samen met Julian achter en zwaai de trein uit. Wij rijden samen met de auto terug naar ons hotel om de beide treinreizigers over twee uur hopelijk op te pikken op het stationnetje Bridge on the River Kwai.

Robin is erg enthousiast als de trein vertrekt. Hij hangt uit het raam en wil precies kunnen zien waar de trein naartoe gaat. Volgens de reisgids is het een erg mooie tocht en de populairste treinrit van Thailand. We hebben dus ook grote verwachtingen. Helaas valt het achteraf een beetje tegen. De rit duurt vooral erg lang en het is ook erg druk in de trein. De locale bevolking maakt namelijk ook gebruik van de trein en waarschijnlijk is net de school uit. Op elk station stappen er veel mensen in bestaande uit schoolkinderen en toeristen. Op een gegeven moment is het zelfs zo druk dat het gangpad ook vol staat met mensen. We hebben dus maar aan een kant goed uizicht. Door de warmte en de vele mensen begint het ook steeds minder fris te ruiken. Ik ben blij als er halverwege de rit ongeveer de helft van de mensen uitstapt. Nu hebben we weer plek genoeg. Het uitzicht bestaat voornamelijk uit een heuvelachtig landschap op de achtergrond en verder veel rijstvelden, suikerrietplantages en akkerbouw waarvan ik niet weet wat het precies is. We stoppen onderweg een keer of twintig bij alle kleine stationnetjes die we tegenkomen. Op het einde van de rit stoppen we wel een half uur. Ik wist dit niet van te voren en snap ook niet zo goed waarom deze stop zo lang duurt. Maar als je een tijdje met je hoofd naar buiten hangt en de omgeving bekijkt dan wordt het wel duidelijk. De spoorlijn bestaat namelijk maar uit een enkel spoor en bij dit stationnetje ligt een dubbel spoor. We moeten dus wachten op de tegemoetkomende trein zodat deze op het station kan passeren. Helaas duurt het wachten erg lang. Inmiddels is er een local aangekomen met een mandje vol met blikjes drinken. Deze worden voor een klein bedrag vanaf het spoor door de ramen verhandeld. Als de trein gepasseerd is, kunnen we weer verder. Nu duurt het niet lang meer of de River Kwai komt in zicht. Langzaam en onder flink getoeter rijdt de trein over de brug. Als je op dat moment over de brug aan het wandelen bent, kun je op een platform aan de zijkant van de brug wachten tot de trein voorbij is. We zien dat Wilco en Julian ook op zo’n platform naar ons staan te zwaaien. Even later stappen we uit bij het stationnetje net over de brug. Het is inmiddels half 7, dus we gaan snel terug naar ons guesthouse om een hapje te eten en de kinderen in bed te leggen.