De eerste dagen in Sydney

Vanochtend hebben we eerst uitgeslapen, tenminste de kindjes en ik. Wilco was al 2 uurtjes eerder wakker. Hij had in de tussentijd voor een lekker ontbijtje gezorgd. Na het ontbijt checken we eerst nog even onze mail voordat we op pad gaan. Een mailtje van het thuisfront met het trieste bericht dat oma is gestorven. Nu besef ik dat we toch wel erg ver weg zijn en niet zomaar even naar huis kunnen. We proberen later op de dag wel om contact op te nemen.

We pakken onze spullen, een plattegrond van de stad en vertrekken. Eerst even naar de Commonwealth Bank om onze Australische bankrekening te activeren en de pinpassen op te halen. Daarna lopen we nog een stukje en dan is het al weer tijd om terug naar het appartement te gaan voor het middagslaapje van Julian. Die dag doen we niet veel meer. Wilco gaat nog even boodschappen doen voor het avondeten en komt een uurtje later terug met 3 gevulde boodschappentassen. Ik heb inmiddels voor de kindjes 2 extra bedjes geregeld, dus vannacht kunnen we allemaal lekker slapen.

Om half 1 wordt Julian weer wakker. Het lijkt of hij nog steeds moet wennen aan het tijdverschil, want hij is klaarwakker en ligt lekker te brabbelen. Na een uur wordt het gelukkig stiller.

Ook vanochtend hebben we lekker uitgeslapen. Na het ontbijt gaan we weer de stad in. Eens kijken of we ergens een auto kunnen kopen. De eerste plaats waar we komen is gesloten. Balen, want nu moeten we tot maandag wachten. Gelukkig zitten er om de hoek nog meer dealers. We lopen bij een paar plaatsen naar binnen en spreken af om maandag weer contact op te nemen zodat zij in de tussentijd kunnen kijken of ze iets voor ons beschikbaar hebben.

Omdat we nu vlakbij de Sydney Skytower zijn, besluiten we om daar naartoe te gaan en op 300 meter over de stad te gaan kijken. Onderweg komen nog langs een kerkje waar we een kaarsje voor oma aansteken. We kunnen niet lang blijven, want er is een dienst aan de gang en Julian zit vrolijk te zingen in de buggy. Dus snel 2 kaarsjes aangestoken en weer naar buiten. Het is niet druk bij de Skytower dus binnen enkele minuten staan we boven. Het uitzicht is prima, ondanks dat het wat regenachtig is. Daarna naar Circular Quay gegaan voor ons eerste uitzicht op de Harbour Bridge en The Opera House.

De volgende dag is het zondag, ofwel Sunday Funday. Dit betekent dat je voor $ 2,50 een kaartje koopt en de hele dag kunt reizen met de trein, metro, bus en veerboot. We gaan ’s ochtends met de trein een stukje buiten het centrum. Op ongeveer 20 kilometer ligt de suburb Granville. Hier hebben we een camper gezien die we even gaan bekijken. Wilco besluit om een proefrit te maken en als hij terugkomt met de dealer krijg ik te horen ‘He almost killed me’. Bij het afdraaien op een kruising bleek Wilco aan de verkeerde kant van de weg verder te gaan rijden. Gelukkig kwam er niemand aan dus het bleek allemaal nogal mee te vallen. Dat links rijden zal straks nog wel even wennen worden. Ik kijk ook nog steeds bij het oversteken van de weg de verkeerde kant op. De eigenaar is een echte autodealer. Ondanks dat de auto vrij laag geprijsd is, is er volgens hem niets mee aan de hand en is dit de geschikte auto die wij zoeken. Is nog net niet van een oud vrouwtje geweest! Toch besluiten we om niet direct met hem in zee te gaan, ondanks zijn verzoek om een aanbetaling en de mededeling dat hij de auto elk moment kan verkopen en maandag niet aanwezig is. Ter info: de auto staat al bijna drie maanden bij hem, dus dat verkopen zal wel loslopen.

Daarna weer de trein terug naar het centrum en vervolgens met de veerboot naar Manly. Het is een klein half uurtje varen. Op zich een rustig tochtje totdat we voorbij het laatste stukje vaste land varen en een stukje open zee hebben. De boot gaat heel erg op een neer. Wilco en Robin vinden het geweldig, maar ik merk dat ik het minder leuk vindt. Ook Julian trekt een bang gezichtje. Hij kruipt bij mij op schoot en ik knijp hem ook bijna fijn. In Manly regent het dus we besluiten om er even iets te eten en de boot weer terug te nemen. De terugweg blijkt nog een stukje ruiger te worden. Wilco staat voorop de boot te filmen en wordt helemaal nat door de opspattende golven. Robin hangt met z’n hoofd uit het raam te lachen, maar die roep ik toch even terug, want dat vind ik zelf niet prettig. Iemand van de bemanning vraagt of ik Julian op schoot wil nemen want hij zegt ‘It’s rough on the edge’. Ik ben blij als we weer in de beschutting van het vaste land varen.

Een nieuwe dag is aangebroken en het zonnetje schijnt. We gaan eerst nog even naar een paar dealers en lopen daarna verder naar The Opera House. We lopen via The Royal Botanic Gardens. Dit is een hele grote botanische tuin vol met de mooiste planten, bloemen en bomen. Ik zou het trouwens eerder een park noemen dan een tuin. We waren bijna bij The Opera House toen Robin zei dat hij naar de wc moest. Dus ik ging met Robin op zoek naar een wc. Op het eerste bordje dat ik tegenkwam stond dat de wc op 10 minuten lopen was. Maar dat was niet erg aangezien het een erg mooie wandeling was. Vaak staat er in zulke tuinen dat je niet op het gras mag lopen. Hier staat echter ‘Please walk on the grass! We also invite you to smell the flowers, hug the trees and picnic on the lawns.’ Een klein half uur later waren we terug bij The Opera House. Daar hebben we even in het zonnetje gezeten en daarna hebben we de metro terug naar het appartement genomen omdat Julian naar bed moest. Grappig is trouwens dat The Opera House veel kleiner lijkt als je erbij staat. Ik dacht van foto’s altijd dat het een enorm bouwwerk was. En de buitenkant is met een soort badkamertegeltjes bezet. Dat zie je ook niet op de foto. Waarschijnlijk kopen we morgen een auto. We weten echter nog niet precies wat we willen: een 3 seat Bushcamper, die aangepast moet worden voor 4 personen (als dit mogelijk is) of een Toyota Landcruiser met trailer. De auto in Granville was een Bushcamper, wel behoorlijk klein als je er zes maanden in moet wonen. Thuis gekomen blijkt dat het zonnetje toch behoorlijk fel was, ondanks dat het de hele dag een lekkere 25 graden was: we hebben allemaal rode snuitjes en moeten oppassen om niet te verbranden.