Gestrand in Mount Isa

Na Litchfield staan er weer behoorlijke kilometers op de planning. Eerst via Katherine, voor de beurt en daarna verder om uiteindelijk bij de East Coast uit te komen. In Katherine besluiten we om weer te overnachten en de auto een kleine beurt te laten geven. Dat kan pas de volgende dag, maar dan wel in de ochtend zodat we daarna kunnen vertrekken. In Katherine zwemmen we wederom in de Hot Springs, je moet er tenslotte toch iets van maken. De volgende dag volgt een behoorlijke tegenvaller. Volgens de garage is er het een en ander mis met de auto. We hebben vier nieuwe remschijven en remblokken nodig en de koppelingsplaat moet vervangen worden. Slijtage. Vooral de koppelingsplaat wordt een dure aangelegenheid omdat het minimaal 6 uur duurt voordat ze erbij kunnen. Er moet namelijk van alles uit de auto worden gehaald. Zes uur à $ 80 dollar en de overige zaken kosten nog eens een uurtje of vier. De onderdelen zijn ook niet goedkoop, $ 1.200,- . In totaal ongeveer $ 2.500,- Een fikse tegenvaller dus. We hebben toch een redelijk nieuwe auto en dan kom je voor deze kosten te staan terwijl we hem over ruim twee maanden willen verkopen. Je repareert hem dus voor een ander. Ze kunnen het maken maar pas over zeven dagen hebben ze een gaatje. Zeven dagen in Katherine is echt teveel van het goede en we willen ook een second opinion. We kunnen nog doorrijden en vertrekken dan ook met een shit gevoel uit Katherine. Toch willen we ons aan ons plan houden en via de dirt roads richting Cairns en Cape York rijden. Of dit verstandig is, blijft voorlopig de vraag.

Het eerste stuk van onze vervolgreis is alweer heel lang. Bijna 700 kilometer voordat we Cape Crawford, oftewel het roadhouse Heartbreak Hotel bereiken. Daar blijven we voor de nacht. Aangekomen wacht ons de volgende verrassing. De campertrailer heeft een gebroken rem en mist bij aankomst vier van de zeven ijzers die verantwoordelijk zijn voor de vering. Onderweg verloren. Ik heb het hier over behoorlijke grote en lange ijzeren staven die onder de trailer zijn gemonteerd. Gelukkig krijg ik weer direct hulp van twee medereizigers van de Grey Nomads. Onder vakkundige begeleiding en met een beetje hulp verwijder ik het wiel, de overgebleven kapotte rem en draai de drie overgebleven veren dusdanig vast dat deze voorlopig nergens heen kunnen en de trailer nog over enige vering beschikt. We veranderen van plan en besluiten om via een enkelbaans, maar wel verharde weg richting een grotere (eenbaans) snelweg naar Mount Isa te rijden. Dus geen dirt roads voordat in ieder geval de vering gerepareerd is. Weer kosten dus. Heel voorzichtig rijden we 380 kilometer! over de verharde weg. Nu hebben we al veel kilometers gemaakt over deze wegen maar dit blijkt dus de slechtste verharde weg te zijn die er bestaat in Australië. Veel gaten en veel bobbels. Ik stap elke 80 kilometer uit om de overgebleven veren op scheuren te controleren. Knappen deze veren dan moeten we gesleept worden. Echter tussen Cape Crawford en Barkley Homestead (dus 380 kilometer verder op) is absoluut niets. Veel gras, gapende koeien en af en toe een roofvogel. En een aantal sprinkhanen plagen. Het geluid van op je autoraam vliegende sprinkhanen klinkt overigens hetzelfde als een harde regenbui. Je hebt je gril binnen een paar seconde helemaal vol. Je schijnt ze te kunnen eten… Na bijna 5 spannende uurtjes komen we bij de “snelweg”. Vanaf hier is het nog maar 460 kilometer naar Mount Isa, de eerste grote (25.000 inwoners) stad van Queensland vanuit het westen. Bij het roadhouse gaan we tanken en wat eten kopen. Tanken is overigens een grote hobby van mij geworden, ik mag deze elke dag uitoefenen. De auto heeft twee tanks, 90 en 69 liter maar rijdt, in het gunstigste geval, 1 op 5,5. Offroad gaat het nog iets harder. In grote steden is de benzine voor Nederlandse begrippen goedkoop, rond $ 1,10 per liter (€ 0,55 ct per liter) Bij de roadhousen en kleine communities loopt dat al snel op tot $ 1,80. We hebben zelfs al meer dan twee dollar per liter betaald. Dan gaat het toch best snel met de teller. Zeker als je al meer dan 19.000 kilometer hebt gereden. Na getankt en gegeten te hebben stappen we in de auto en willen we verder rijden. Klik, klik zegt de startmotor, verder niets. Een welgemeende g.v.d. komt uit mijn mondje. Ook dat nog! Starten via startkabels van een aardige medereiziger levert niet het gewenste resultaat op. De volgende Australiërs staan echter al weer in de rij om ons te helpen en het aanduwen van de auto lost het probleem tijdelijk op. Dus de motor niet meer afzetten. Onderweg stoppen we bij de grens van de Northern Teritory en Queensland en maken wat foto’s (terwijl de motor dus blijft draaien). Daar ontmoeten we wederom de aardige Australiërs en we besluiten de overige 190 kilometer samen te rijden. Om 19.00 uur komen we eindelijk aan in Mount Isa. Mark en Debby, de enorm aardige Australiërs, gaan wat boodschappen doen en brengen voor ons meteen een doos bier, fles wijn en o ja McDonalds mee. Nadat we de kinderen in bed hebben gelegd drinken we nog een paar pilsjes en wordt het een heel gezellige avond. Wat blijkt, ze waren al onze overburen in Coral Bay. Debby had daar voor Julian en Robin een zandbak gemaakt en ze hebben bijna de dezelfde reis gemaakt als wij de afgelopen weken. Ze stonden schijnbaar acht plaatsen verder in Broome en waren ook in Cape Crawford. Ze bieden een lift aan naar de garage of we mogen hun fietsen lenen.

De volgende dag wordt het garage zoeken in Mount Isa. Mark geeft echter wat tips met betrekking tot onze gebreken. Hij is van mening dat de versnelling nog geen probleem oplevert en de remschijven zijn nog goed genoeg. Waarschijnlijk alleen remblokjes vervangen en dat schijn je (ik dus) zelf te kunnen. We nemen afscheid met het adres en telefoonnummer van hun huizen in Sydney. Ze hebben er twee (eentje aan het strand en eentje een uurtje rijden van Sydney) en we worden wederom uitgenodigd om aan het einde van onze trip bij hun een aantal nachtjes te blijven slapen. Aangezien dat het reuze gezellig was en we eindigen in Sydney, nemen we dit aanbod zeer serieus. Ze bieden zelfs aan om te helpen met verkopen van onze spullen aan het einde van onze reis. Elke keer als het even tegenzit ontmoeten we de aardigste mensen die ons enorm helpen. Medereizigers laten hier duidelijk anderen niet in de steek en helpen op alle mogelijke manieren. Gezien de afstanden en het feit dat je honderden kilometers geen plaatsjes tegenkomt ben je bijna wel verplicht om te stoppen. Het kan hier letterlijk een matter of live and death zijn.

Hanneke blijft op de camping achter met de kinderen en ik ga op zoektocht door het schitterende Mount Isa. In Mount Isa ligt een van werelds grootste koper, zink, aluminium en andere metalenmijn ter wereld. Het is dus een mijnstad en normaliter zou dit niet op onze agenda staan. De eerste garages die ik bezoek kunnen de auto en campertrailer niet maken of op zijn minst over een week! De onderdelen van de campertrailer vind ik echter wel en nu nog iemand die ze kan monteren. Een andere garage heeft tijd om de startmotor te demonteren en nieuwe contactpunten aan te brengen. Uiteindelijk vind ik iemand die de vering en rem kan en wil monteren maar hij heeft het erg druk. Ik laat de campertrailer bij hem achter, inclusief de nieuwe onderdelen en spreek met hem af dat ik om drie uur bel en hem help om de onderdelen te monteren. De auto lever ik bij de garage af en besluit wat sightseeing te doen in Mount Isa. Voorlopig heb ik toch niets te doen. Om 14.45 uur wordt ik gebeld door de garage, de auto is klaar. Bij de garage aangekomen ontvang ik een forse rekening, $ 467,- . Vier uurtjes werk, à $ 90,- per uur en nog wat onderdelen. Het rare is echter dat ik de auto gebracht heb om 11.30 uur dus het kan nooit vier uur werk zijn geweest als ik om 15.00 uur arriveer. De eigenaar wordt erbij gehaald en geeft aan dat het vier uur werk was. Ik geef aan dat de auto slechts drie en half uur bij hem in zijn garage was dus kan het nooit vier uur werk zijn geweest. Ook vraag ik me af of de monteur niet eventjes geluncht heeft. Ik wordt dus behoorlijk belazerd en krijg uiteindelijk toch $ 45,- terug. (half uurtje minder) Tot nu toe zijn de ervaringen met garages in Australië niet geweldig. Maar de auto is gemaakt. Ik bel de trailerreparateur maar deze geeft aan dat hij voorlopig nog niet toekomt aan de reparatie. Ik laat mijn nummer achter en hij geeft aan het ‘s avonds te gaan doen. Als hij begint zal hij me bellen en ga ik hem helpen. Hanneke heeft gelukkig de tent opgezet dus wij zijn niet zonder huis vanavond. Om 20.30 uur heeft hij echter nog niet gebeld dus waarschijnlijk (hopelijk) wordt het morgenvroeg en kunnen we daarna verder richting de kust.