Te gast bij Mark en Debbie

Een maand of twee geleden hebben we Mark en Debbie ontmoet. Zij wonen een klein stukje ten noorden van Sydney in Ettalong Beach en hadden ons toen al uitgenodigd om langs te komen. We hebben dus afgesproken om daar vandaag naartoe te gaan. We worden ook meteen weer uitgenodigd om te blijven slapen. Hier maken we graag gebruik van. Na zes maanden is het wel lekker om weer een keer in een huis te slapen. Aan het eind van de middag komen we aan in Ettalong Beach. Debbie staat al op straat naar ons te zwaaien. Ze hebben een mooie bungalow met erg veel ruimte. Ze hebben ook twee logeerkamers met een eigen badkamer waar wij gebruik van mogen maken. Robin heeft een tweepersoonsbed voor zich alleen. Het is opgemaakt met allemaal kussens waar hij meteen middenin duikt. Julian mag in zijn eigen bedje bij ons op de kamer slapen. Debbie geeft ons een kop koffie en meteen vertrekt ze om Mark bij het station op te halen. We zijn er nog maar een paar minuten en ze laat ons al meteen alleen in hun huis. Na een half uurtje komen ze allebei thuis en gaat Mark het diner bereiden. Na het eten gaan de kindjes naar bed en trekken wij de nodige flesjes bier en wijn open en wordt de kaart van Australië erbij gehaald. Ik wordt gebeld door Michael die meldt geïnteresseerd te zijn in de campertrailer. Ze willen de campertrailer graag zien en we spreken af dat zij de volgende dag uit Avalon, in de buurt van Sydney, naar Ettalong Beach komen. Wij maken het weer vrij laat en slapen heerlijk in het grote bed. Ook de kindjes slapen heerlijk en ‘s morgens worden we uitgerust wakker. Na het ontbijt ruimen we de campertrailer leeg en geven de spullen die wij niet meer nodig hebben of niet mee kunnen nemen aan Debbie. Om 12.30 uur haal ik Michael en Jannel op bij de werf in Ettalong. Samen zetten we de campertrailer op en het wordt snel duidelijk dat Jannel enthousiast is. Na een uurtje breng ik ze weer terug naar de werf en zwaai ze uit. Michael zal me vanavond terugbellen en een antwoord geven. Na enkele stappen draaien ze zich om, lopen terug naar de auto en ik stop. We kopen hem! Jannel hoeft niet langer na te denken. De trailer is het verjaardagscadeau voor haar 40e verjaardag en ze wil hem graag hebben. Ze betalen een voorschot en ik vraag wanneer ik hem kan komen afleveren. Morgen, zondag, kan wel maar dan voor 12.00 uur want ze gaan varen op hun boot. Michael vraagt meteen of we zin hebben om mee te gaan. Lekker wat varen op een schitterende zee in de buurt van Sydney terwijl het lekker zonnig is. Uiteraard gaan we mee. Hij geeft het adres en ik rij verrast maar blij terug naar Debbie en de rest. Ik vertel het verhaal en uiteraard is Hanneke ook blij dat we de campertrailer én de koelkast verkocht hebben.

Die middag wil Debbie ons nog even hun andere huis in Avoca Beach laten zien. Mark is hier vanmorgen al naartoe gegaan om wat te klussen. Debbie haalt haar auto, een knalgele Mustang, uit de garage. De auto is door Mark helemaal opgeknapt, voorzien van een nieuwe motor en een nieuw kleurtje gegeven. Wilco rijdt met de kindjes in de Prado en ik mag bij Debbie in de auto. Via een aantal bochtige weggetjes waar Debbie overheen scheurt komen we in Avoca Beach. Nadat we het huis hebben bekeken, rijden we verder en laat ze ons nog wat meer van de omgeving zien. Robin is inmiddels ook bij ons in de auto gekomen, want hij wilde ook graag in de raceauto. De omgeving is erg mooi, allemaal verschillende baaien, steile kliffen en gezellige plaatsjes. Iets wat we anders op weg naar Sydney gewoon voorbij waren gereden. ’s Avonds wil Wilco graag met z’n vieren gaan uit eten. We dachten nog even om de kinderen mee te nemen, maar die waren om 17.00 uur al zo moe dat dat geen zin zou hebben. Debbie belt wat rond in de buurt en het buurmeisje en de buurjongen van tegenover komen oppassen. Ik leg de kinderen in bed en we drinken eerst nog iets met de vader van de kinderen voordat we gaan. We hebben een erg gezellige avond en zoals verwacht zijn de kinderen niet wakker geworden. De volgende ochtend nemen we afscheid van Mark en Debbie en gaan we op weg naar Avalon om de trailer af te leveren. Anderhalf uur later staan we bij Michael en Jannel voor de deur. Ze hebben al plaats gemaakt in hun garage om de trailer te stallen, dus Wilco zet de trailer meteen op de goede plaats. We krijgen een rondleiding door hun huis wat erg mooi is en daarna vertrekken we naar de haven waar de boot ligt. De vader en moeder van Michael, die trouwens Nederlands zijn maar al 27 jaar in Sydney wonen, gaan ook mee en nog een Nederlandse vriend met zijn 14 jarige zoon. Erg grappig dus, er zijn meer Nederlanders dan Australiërs aanwezig op de boot. Julian is erg moe dus die mag meteen gaan slapen. Hij moet even wennen aan het idee om op de boot te zijn en dan ook meteen in bed te worden gelegd maar hij valt vrij snel in slaapt. Robin mag van Michael even het stuur vast houden, dus hij vindt het ook al meteen geweldig. We varen een stukje door de verschillende baaien en langs mooie stranden en leggen dan de boot vast in een mooie afgelegen baai. Hier wordt er voor ons een erg lekkere lunch gemaakt en de mannen gaan vissen. Er worden verschillende kleine visjes gevangen. Na een tijdje varen we weer terug naar de haven. We hadden wederom een erg leuke dag. Nu moeten we nog een uurtje rijden en dan zijn we weer in Sydney. We komen nu van het noorden, dus deze weg hebben we nog niet eerder gereden. We komen Sydney binnen via de Harbour Bridge. We hebben een schitterend uitzicht vanaf de brug op de skyline van Sydney en uiteraard op het Opera House. Robin herkent meteen een aantal dingen en ook Julian kijkt zijn ogen uit. Het voelt ook meteen weer erg vertrouwd. Hier is onze reis begonnen en hier gaat het ook weer eindigen. We zijn nog niet terug in Nederland, maar toch voelt het een beetje als thuiskomen. Als we de brug over zijn is het ook meteen weer bekend terrein. We rijden dus ook zonder moeite naar ons appartement. Daar aangekomen laden we de hele auto uit, want die moet een stuk verder geparkeerd worden en gaan we naar onze kamer. Daar zitten we dan, alle vier erg moe en een kamer vol met koffers en tassen en alles wat we het afgelopen half jaar hebben verzameld. Wilco gaat een pizza halen en ik begin vast wat op te ruimen. Even plaats maken, de rest doen we morgen allemaal wel. We zijn tot en met zondag in dit appartement, dus voor zeven nachten, dus we hebben nog lekker de tijd om in Sydney het een en ander te bekijken en wat nog belangrijker is, de auto te verkopen.