Coober Pedy
Door: Wilco
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
09 April 2009 | Australië, Coober Pedy
De Opaalstad van Australië. Alle verschillende soorten opalen worden hier gewonnen. Als je hier komt aanrijden lijkt het net of je bij een grote vuilnisbelt bent aangekomen. Overal staan oude, verroeste auto’s en vrachtwagens en de huizen lijken ons ook nauwelijks bewoonbaar.
Tijdens het opzetten van de trailer worden we ook hier vergezeld van vreselijk irritante vliegjes die overal op je gaan zitten. In je ogen, oren, je neus en voortdurend gezoem rond je hoofd. En het schijnt nog veel erger te worden bij Alice Springs en omgeving.
Er zijn kleine heuvels waar vreemde vrachtwagens bij staan met een lange arm en een grote bak eraan. Om meer van de opaalwinning te weten te komen besluiten we om een opaalmijn c.q. shop te gaan bezoeken. Old Timers Mine en shop. Na het betalen van een kleine entreefee zetten we alle vier een helm op. Julian en Robin zijn nu net Bob de Bouwer. Het is een kleine opaalmijn waar diverse facetten van de opaalwinning tentoon worden gesteld. Tevens zit is er een ondergrondse woning in de rotsen uitgekapt die we ook bekijken. Daarna rijden we naar een ondergrondse kerk. Ook hier is het lekker koel en vrij van vliegen. Na het slaapje van Julian, hij slaapt toch nog twee uur ondanks dat het in de tent 35 graden was, gaan we de woestijn in. We kopen een permit om de Breakaways te bezoeken. Deze tocht van 70 kilometer is beter toegankelijk voor four wheel drives en we rijden door de kleine heuvels richting de Dog Fence. Dit hek is 5300 kilometer lang, loopt door drie staten heen en is geplaatst om de schapen tegen de loslopende dingos te beschermen. Op de weg terug bezoeken we nog een ondergrondse woning. Dit huis is 6 maanden per jaar bewoond (april t/m november) door een stel dat het huis huurt van de oorspronkelijke eigenaressen. De voorwaarde is dat het in bewoonde staat toegankelijk blijft voor bezoekers. Terwijl wij aankomen staat een mevrouw te koken. Ze stopt tijdelijk en geeft ons een tour door “haar eigen” huis. We bekijken de keuken, woonkamer en de slaapkamers. Dit huis is door de oorspronkelijke bewoonster in tien jaar met de hand uitgegraven en gaat tientallen meters diep de grond in. De reden van deze ondergrondse bewoning is het feit dat het in de ondergrondse ruimtes zomers en winters tussen de 20 en 25 graden blijft. Afgelopen zomer was het op sommige dagen 48 graden dus koelte is hier van levensbelang. In de winter kan het tijdens de nachten vriezen terwijl het overdag nog 30 graden kan worden. Ook na het bezichtigen van deze woning kunnen wij ons niet voorstellen dat je graag in Coober Pedy woont. Het graven naar opalen is zwaar en hard werk, het stadje stelt nauwelijks iets voor en dan heb je nog de extreme temperatuur en de vliegen en ander ongemak. Dus morgen gaan we weer snel verder richting Uluru.
Coober Pedy is ook onze eerste kennismaking met de oorspronkelijke bevolking van Australië, de Aboriginals. Helaas hebben we nog geen echt contact kunnen maken en het beeld wat tot op heden was geschept wordt in Coober Pedy volledig bevestigd. Wij komen ze tegen terwijl ze langs de kant van de weg zitten of liggen, ze in het hotelgedeelte van ons caravanpark komen drinken en gokken. We zien ze dus vooral niets doen of veel drinken.
s Avonds zijn ze voor onze begrippen luidruchtig en er worden er een aantal uit het hotel gestuurd terwijl we zitten te eten. Het hotel bestaat uit hotel en motelgedeelte, een caravanpark, een restaurant en een gokhal/café. Zelfs overdag lopen de Aboriginals al met drank over straat en zit de gokhal al vol. Het lijkt of ze de gehele dag niets anders te doen hebben en inderdaad niets anders doen dan doelloos rond te lopen, wat gokken en vooral drinken. En dit geldt niet alleen voor de mannen. Ook vrouwen drinken er lustig op los. Kinderen, van de leeftijd dat ze eigenlijk op school zouden moeten zitten, lopen ook door het restaurant. Ze vallen echter ons niet lastig want we worden totaal door ze genegeerd. Ik hoop toch ook nog een andere kant van deze bevolkingsgroep te zien op onze reis want dit was een bevestiging van de vele verhalen die we tot nu toe gehoord hadden.
Tijdens het opzetten van de trailer worden we ook hier vergezeld van vreselijk irritante vliegjes die overal op je gaan zitten. In je ogen, oren, je neus en voortdurend gezoem rond je hoofd. En het schijnt nog veel erger te worden bij Alice Springs en omgeving.
Er zijn kleine heuvels waar vreemde vrachtwagens bij staan met een lange arm en een grote bak eraan. Om meer van de opaalwinning te weten te komen besluiten we om een opaalmijn c.q. shop te gaan bezoeken. Old Timers Mine en shop. Na het betalen van een kleine entreefee zetten we alle vier een helm op. Julian en Robin zijn nu net Bob de Bouwer. Het is een kleine opaalmijn waar diverse facetten van de opaalwinning tentoon worden gesteld. Tevens zit is er een ondergrondse woning in de rotsen uitgekapt die we ook bekijken. Daarna rijden we naar een ondergrondse kerk. Ook hier is het lekker koel en vrij van vliegen. Na het slaapje van Julian, hij slaapt toch nog twee uur ondanks dat het in de tent 35 graden was, gaan we de woestijn in. We kopen een permit om de Breakaways te bezoeken. Deze tocht van 70 kilometer is beter toegankelijk voor four wheel drives en we rijden door de kleine heuvels richting de Dog Fence. Dit hek is 5300 kilometer lang, loopt door drie staten heen en is geplaatst om de schapen tegen de loslopende dingos te beschermen. Op de weg terug bezoeken we nog een ondergrondse woning. Dit huis is 6 maanden per jaar bewoond (april t/m november) door een stel dat het huis huurt van de oorspronkelijke eigenaressen. De voorwaarde is dat het in bewoonde staat toegankelijk blijft voor bezoekers. Terwijl wij aankomen staat een mevrouw te koken. Ze stopt tijdelijk en geeft ons een tour door “haar eigen” huis. We bekijken de keuken, woonkamer en de slaapkamers. Dit huis is door de oorspronkelijke bewoonster in tien jaar met de hand uitgegraven en gaat tientallen meters diep de grond in. De reden van deze ondergrondse bewoning is het feit dat het in de ondergrondse ruimtes zomers en winters tussen de 20 en 25 graden blijft. Afgelopen zomer was het op sommige dagen 48 graden dus koelte is hier van levensbelang. In de winter kan het tijdens de nachten vriezen terwijl het overdag nog 30 graden kan worden. Ook na het bezichtigen van deze woning kunnen wij ons niet voorstellen dat je graag in Coober Pedy woont. Het graven naar opalen is zwaar en hard werk, het stadje stelt nauwelijks iets voor en dan heb je nog de extreme temperatuur en de vliegen en ander ongemak. Dus morgen gaan we weer snel verder richting Uluru.
Coober Pedy is ook onze eerste kennismaking met de oorspronkelijke bevolking van Australië, de Aboriginals. Helaas hebben we nog geen echt contact kunnen maken en het beeld wat tot op heden was geschept wordt in Coober Pedy volledig bevestigd. Wij komen ze tegen terwijl ze langs de kant van de weg zitten of liggen, ze in het hotelgedeelte van ons caravanpark komen drinken en gokken. We zien ze dus vooral niets doen of veel drinken.
s Avonds zijn ze voor onze begrippen luidruchtig en er worden er een aantal uit het hotel gestuurd terwijl we zitten te eten. Het hotel bestaat uit hotel en motelgedeelte, een caravanpark, een restaurant en een gokhal/café. Zelfs overdag lopen de Aboriginals al met drank over straat en zit de gokhal al vol. Het lijkt of ze de gehele dag niets anders te doen hebben en inderdaad niets anders doen dan doelloos rond te lopen, wat gokken en vooral drinken. En dit geldt niet alleen voor de mannen. Ook vrouwen drinken er lustig op los. Kinderen, van de leeftijd dat ze eigenlijk op school zouden moeten zitten, lopen ook door het restaurant. Ze vallen echter ons niet lastig want we worden totaal door ze genegeerd. Ik hoop toch ook nog een andere kant van deze bevolkingsgroep te zien op onze reis want dit was een bevestiging van de vele verhalen die we tot nu toe gehoord hadden.
-
09 April 2009 - 10:39
Peter:
Rare jongens aldaar dus...zet maar 'ns een CD-tje van K3 op....dan komen ze wel los. -
09 April 2009 - 16:16
Tante Annie:
Hallo allemaal,wat een verhalen ik kijk elke dag snel op de mail waar jullie nu weer terecht zijn gekomen.Het lijkt me fantastisch.Kijk goed uit en tot het volgende bericht.
Groetjes Tante Annie en Wil
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
