Eindelijk echt onderweg
Door: Hanneke
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
04 Maart 2009 | Australië, Sydney
Na het ontbijt vertrekken we weer richting Sydney. We moeten eerst de huurauto nog gaan inleveren. Dit wordt mijn eerste rij ervaring in Australië. Gelukkig is het een automaat, dus hoef ik me nog even niet met het linkshandig schakelen bezig te houden. Het is erg druk richting de stad, maar gelukkig gaat alles goed. Ik heb ook maar een keer de ruitenwissers aangezet in plaats van de richtingaanwijzer. Ik zit ook ongeveer aan de bumper van Wilco geplakt, want ik wil hem niet kwijtraken. Ik heb namelijk geen idee waar ik naartoe moet. Als we de auto hebben ingeleverd rijden we richting het zuiden, op weg naar Canberra. We pakken een toeristische route via de kust. Halverwege de middag zien we een camping aan het strand in Coledale waar we besluiten te overnachten. Julian gaat even slapen en Wilco, Robin en ik gaan naar het strand wat op vijf meter afstand ligt. Robin vindt het geweldig in de golven. Ook hebben we al een paar mooie schelpen gevonden voor oma Corrie.
De volgende ochtend gaan we weer verder. Eerst nog een stukje langs de kust en daarna het binnenland in. Het binnenland blijkt verrassend heuvelachtig te zijn. Op aanraden van de campingbaas stoppen we onderweg bij Fitzroy Falls, een mooie waterval die van 80 meter hoogte de diepte in stort. Als we terug naar de auto lopen wil Robin weer doen wie er het eerste is, dus hij begint te rennen. Ik zeg nog dat hij niet zo hard moet rennen en meteen valt hij al. Allebei zijn knieën open en zijn elleboog die net genezen was. Hij moet erg huilen, maar in de auto leggen we er een handdoek over, zodat hij het niet meer ziet en geven we hem een bakje chips. We rijden verder tot Goulburn waar we een hapje gaan eten. Na het eten gaat Wilco naar de RTA om de auto op naam te zetten. In eerste instantie vragen ze het adres van onze vaste verblijfplaats, maar deze hebben we natuurlijk niet. Gelukkig staan we al geregistreerd omdat onze trailer al eerder ingeschreven stond. We gaan weer verder en nu is het mijn beurt om te rijden. Ik vind het best spannend, maar eigenlijk stelt het niks voor en ook de trailer volgt gewoon. Aan het eind van de middag komen we aan in Canberra. We kamperen net buiten de stad. Omdat het erg warm is, gaan we eerst even zwemmen. Daarna pannenkoeken bakken en de kinderen kunnen weer naar bed.
De volgende ochtend gaan we weer verder. Eerst nog een stukje langs de kust en daarna het binnenland in. Het binnenland blijkt verrassend heuvelachtig te zijn. Op aanraden van de campingbaas stoppen we onderweg bij Fitzroy Falls, een mooie waterval die van 80 meter hoogte de diepte in stort. Als we terug naar de auto lopen wil Robin weer doen wie er het eerste is, dus hij begint te rennen. Ik zeg nog dat hij niet zo hard moet rennen en meteen valt hij al. Allebei zijn knieën open en zijn elleboog die net genezen was. Hij moet erg huilen, maar in de auto leggen we er een handdoek over, zodat hij het niet meer ziet en geven we hem een bakje chips. We rijden verder tot Goulburn waar we een hapje gaan eten. Na het eten gaat Wilco naar de RTA om de auto op naam te zetten. In eerste instantie vragen ze het adres van onze vaste verblijfplaats, maar deze hebben we natuurlijk niet. Gelukkig staan we al geregistreerd omdat onze trailer al eerder ingeschreven stond. We gaan weer verder en nu is het mijn beurt om te rijden. Ik vind het best spannend, maar eigenlijk stelt het niks voor en ook de trailer volgt gewoon. Aan het eind van de middag komen we aan in Canberra. We kamperen net buiten de stad. Omdat het erg warm is, gaan we eerst even zwemmen. Daarna pannenkoeken bakken en de kinderen kunnen weer naar bed.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
