Vier dagen in Hongkong en de thuiskomst

Het vliegen gaat weer heel goed met de kindjes. Ook dit keer hebben we weer stoelen met een babybedje en extra beenruimte. Het vliegtuig is bijna vol, enkele plaatsen zijn nog leeg waaronder eentje bij ons. Vier op een rij, allemaal een stoel dus. Ruim 9 uur later landen we in Hongkong. We hebben vooraf vervoer van de luchthaven naar ons hotel geregeld en er staat ook braaf iemand op ons, en anderen, te wachten. Buiten gekomen komt de enorme hitte en luchtvochtigheid ons meteen tegemoet. Het is hier overdag tussen de 32 en 34 graden, ‘s avonds nog 29 met een luchtvochtigheid van minimaal 88%. Veel zweten dus. Na een uurtje rijden komen we aan bij ons hotel, L’Hotel Causeway Bay. De rit met de bus door het drukke verkeer maakt al meteen indruk. Ondanks dat iedereen moe is kijken we onze ogen uit. Heel veel hele hoge flatgebouwen, voornamelijk woontorens, kleine benauwde steegjes en heel veel mensen. Het hotel is schitterend. We hebben een tweekamer hotel (4 ½ sterren) met twee badkamers met douche, een bad in onze slaapkamer, veel stoelen, tafels, zes telefoontoestellen, twee grote flatscreens enz. Het uitzicht, we zitten aan de voorkant is ook schitterend. We kijken uit op Central, de wijk met de hoge zakengebouwen. Robin heeft een eigen bed, Julian een babybedje en wij een groot tweepersoonsbed. Ook het ontbijt ‘s morgens is geweldig. Naast de gebruikelijke zaken staan de tafels ook vol met fruit, salades en de nodige Chinese ontbijtgerechten. De eerste dag kopen we een metrokaart maar we besluiten om de tram te nemen. Verkeerde keuze. Het is er enorm druk, wij hebben ook nog de buggy bij en dan natuurlijk die enorme warmte. Vooral Julian vindt het al vrij snel niet meer leuk. Hij heeft gisteren in het vliegtuig ook maar 1 uurtje in het (veel te kleine) babybedje geslapen dus nu is hij al snel moe. We pakken de tram weer terug en Hanneke gaat samen met Julian en Robin terug. Ik ga de stad verkennen. Het is het regenseizoen en het regent hier dan ook vaak en hard. Helaas wordt het er niet kouder van, je begint alleen maar meer te zweten. Gelukkig ben ik niet de enigste, menig Chinees om me heen heeft hetzelfde probleem. Ik pak de metro richting Central. De metro is ook hier erg snel, punctueel en hij rijdt om de drie minuten. Toch zit hij meestal nog erg vol. Veel Chinezen zitten in de metro te bellen, te gamen of luisteren naar muziek op hun mp3 spelers.

In Central aangekomen loop ik wat rond tussen de enorme hoge flatgebouwen, zoals het Bank of China en het Lippo gebouw. Beide kenmerkt voor de enorme groei die Hongkong, vooral in de tachtig en negentiger jaren, doormaakte. Tussen de hoge gebouwen staan nog enkele, koloniale gebouwen zoals het oude gerechtshof en het stadhuis. De meeste zijn echter verdwenen en op veel plaatsen zijn ze ook nog aan het bouwen. Vaak nog futuristischer maar vooral ook hoger. Iets zuidelijker gelegen kom ik in nauwe straatjes terecht met kleine winkeltjes waar ze alle spullen die je maar kunt bedenken, en hier gemaakt worden, verkopen. De rommel ligt tot aan het dak opgestapeld en het kost nauwelijks iets. Speelgoed, elektra, kleding en veel bedenkelijke eetkraampjes met nauwelijks herkenbaar gemaakt vlees. Teruggekomen in het hotel ga ik met Robin naar de Tin Hau tempel. Het is een kleine Taoïstische tempel, die achter ons hotel ligt, verstopt tussen de hoge gebouwen. Na een kleine donatie mogen we wat rondkijken en foto’s maken. Aan het plafond van het versleten tempeltje hangen enorme geurstokken, sommige branden wel een maand lang. Een aantal Chinezen staat of zit te bidden, met geurstokjes in hun handen. Ze offeren fruit en vragen om aandacht voor hun gezondheid, hun financiën of wat dan ook aan de verschillende goden. De vele geurstokken zorgen voor een indringende geur en een mysterieuze omgeving. Na Julians slaapje gaan we naar The Peak. Het is nog droog en ondanks dat het behoorlijk bewolkt is gokken we erop dat dit de enigste mogelijkheid is om vanaf deze bergtop Hongkong redelijk te kunnen bezichtigen. Het is behoorlijk druk en na tien minuten wachten worden we in twee trammetje gepropt. De tram wordt via een kabel de berg op getrokken, soms is het behoorlijk steil. Het ritje duurt niet lang, 8 minuten later staan we boven in het winkelcentrum. Ook hier is een winkelcentrum gebouwd zodat je na het bekijken van het uitzicht je weer in het shopgeweld kunt storten. De winkeltjes naast de roltrap naar het buitenplatform zitten vol met souvenirs, elektrisch speelgoed en ander hightech spul. Het schijnt dat Aziaten dol zijn op apparaten maar wij bekijken het schouwspel even en lopen zonder aankoop weer verder. Helaas is het al behoorlijk bewolkt (of is het smog) dus het uitzicht is anders dan in de boekjes staat vermeld. Toch is het mooi. Helaas begint het te regenen en gaan we weer met de tram naar beneden. Wij zijn de paraplu’s vergeten dus worden behoorlijk nat als we richting metro lopen. Maar nat worden bij 32 graden is niet erg. Terug bij het hotel stoppen we de kinderen in bed en eten wij heerlijk in een klein restaurantje, tegenover ons hotel. Ik ga na het eten nog even naar de waterkant, pak een veerboot naar het vaste land en bekijkt het uitzicht over Hongkong in het donker. Verschillende gebouwen worden op afwijkende wijze belicht, de grote schreeuwerige lichtreclames maken er een bond schouwspel van. Na een uurtje pak ik de oude veerboot weer terug.

Dinsdag 11 augustus 2009: Vandaag bezoeken we een van de grotere tempels in Hongkong, de Man Mo tempel, daterend uit 1870. Deze tempel staat op Hollywood road, de antiekwijk van Hongkong. De weg ernaar toe is behoorlijk stijl, er zijn veel trappen dus handig is dit niet voor de buggy. We nemen een stukje van de 792 meter lange roltrap die gebouwd is om de steile heuvelruggen waarop gebouwd is makkelijker te kunnen bereiken. Staand op de roltrap reis je over de nauwe straatjes heen waar mensen hun waren proberen te verkopen. Bij de tempel staan weer veel mensen, jong en oud, te bidden. Ze pakken minimaal drie geurstickjes, sommige wel twintig, en buigen drie keer naar elke god die vertegenwoordigd is in de tempel. Aan het eind slaan ze drie keer op een trom en verdwijnen weer. Sommige maken van papier een soort hoed en nadat deze klaar is wordt hij buiten in de oven verbrandt. Jong en oud komt hier voor gebeden over voorspoed, geluk en gezondheid. Een fascinerend geheel. Aan het eind van de middag vertrekken we naar Tsim ShaTsui op het vaste land, in de wijk Kowloon.
Hier gaan we naar de Temple Street Market en willen we om 20.00 uur het lichtspektakel, The Symphonie of Lights bekijken. De straten hangen vol met lichtreclames, overal lopen mensen, het is warm, vochtig, slagers staan op straat dieren te slachten, het bloed stroomt in de goten. Vissen liggen op de verschillende tafels te spartelen en wachten op hun dood. Verkopers roepen de mensen naar hun kraampjes toe, vol met kleding, juwelen, horloges, muziek, elektra en tassen. Alles nagemaakt. Gucci tassen voor 100 HK$, D&G brillen en nog veel meer. Elk merk is hier ruimschoots vertegenwoordigt en allemaal nep. We eten bij een restaurantje op de hoek, bestellen noedels, rijst, vlees met groente, varkensvlees, een grote bak soep en voor iedereen drinken. Wij zijn 250 HK$ kwijt, ongeveer 20 euro. Daarna lopen we naar de waterkant waar we de lichtshow bekijken. Elke dag om 20.00 uur worden aan beide kanten van de rivier de diverse gebouwen verlicht op de klanken van Chinese muziek. Het spektakel wordt door duizenden gade geslagen, vooral Robin is erg gefascineerd. We pakken de Star Ferry terug naar Hongkong Island en om 21.30 uur gaan de kinderen eindelijk naar bed. Woensdag gaan we shoppen. We hebben veel van onze oude kleding weggegooid in Australië en gaan nu op zoek naar een nieuwe outfit voor ons allemaal. De meeste kleding wordt hier gemaakt dus is een stuk goedkoper dan in Nederland. Na even zoeken wordt de Esprit outlet store gevonden. Nadat we voor Julian, Robin en mijzelf de nodige kleding gekocht hebben, ga ik terug naar het hotel met de kinderen zodat Hanneke op haar gemak hier kleding kan passen. Hanneke komt enkele uren later terug met een grote tas met kleren. Ik wil nog één ding gaan bezoeken, Tian Tan Buddha. Het is een behoorlijk ritje met de metro én met de kabelbaan. Helaas is de bewolking erg dik en is het uitzicht vanuit de kabelbaan belabberd. Ook is het erg commercieel. Aan beide kanten van het pad naar de Buddha en het Po Lin Monastry staan de souvenirwinkel, eettenten en andere commerciële aangelegenheden. Ook de Boeddhisten zelf zijn niet vies van de nodige commercie. Er leidt een pad van 260 treden naar de 30 meter hoge, bronzen Buddha. De Buddha zelf is de meeste tijd bedekt door wolken en het regent zachtjes. In de tempels van de Monastry staan de gouden Buddha’s. Jammer van de bewolking maar toch de moeite waard. ‘s Avonds eten we wederom in het Thaise restaurant tegenover ons hotel. Donderdag, de laatste dag in Hongkong, gaan we wederom winkelen. Het is regenachtig weer, dus de beste plek waar je dan kunt zijn is een shoppingmall. De koffers staan weer ingepakt. Om 19.30 uur worden we opgehaald bij het hotel en gaan we naar het vliegveld. Daar vertrekt ons vliegtuig om 23.40 uur.
Uiteindelijk vertrekt het vliegtuig met een vertraging van 1 1/2 uur naar London. De airco in de Boeing 747 was stuk en het is dan ook erg warm de eerste uren in het vliegtuig. De vertraging betekent in London dat we de aansluiting met het vliegtuig naar Dusseldorf net mislopen. Dit betekent extra wachten want de volgende vlucht naar Dusseldorf vertrekt om 9.40 uur i.p.v. onze vlucht van 7.15 uur. Ook deze vlucht heeft weer vertraging en we vertrekken uiteindelijk om 10.35 uur uit London. We wachten in de business lounge van BA op ons vertrekt. Dit hebben we geregeld omdat vooral Julian door de extra vertragingen erg moe begint te worden. In de lounge kunnen we lekker eten, douchen en internetten. Ook voor de kinderen is er een speelplek dus het wachten hier is minder erg. Om 13.30 uur stappen we dan eindelijk op het gezelschap af wat ons in Dusseldorf opwacht. Patricia met de kinderen, Opa Lauw en Opa Piet en Oma Annie en Oma Corrie. Iedereen is heel blij om ons weer te zien maar Julian moet nog even wennen. Hij blijkt ze nog niet te kennen maar met behulp van wat autos is ook dit probleempje snel opgelost. Aangekomen in Eindhoven is het huis versiert, en komen al onze straatgenoten op ons af om ons welkom te heten. Een mooi einde aan een schitterende, enerverende reis die zeker navolging verdient. Wordt dus zeker vervolgd.....