Strahan
Door: Wilco
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
13 Maart 2009 | Australië, Sydney
Het is 10 maart en vandaag zijn we dus een maand onderweg. We besluiten naar de zee te gaan, naar Strahan. Veel mogelijkheden zijn er niet aan de westkust van Tasmanië, Strahan blijkt een goede optie. Er leidt maar een weg heen, een erg bochtige bergweg. Robin wordt dan ook ziek en moet overgeven. Aangekomen in Strahan zoeken we weer een camping, helaas weer unpowered maar we besluiten toch twee nachten te blijven. Strahan zelf is erg klein en op een aantal attracties na valt er naast het strand weinig te beleven. Het is een oude vissersplaats maar het trekt meer bezoekers dan de verre uithoek zou vermoeden. Robin speelt met Noortje en Bram, twee Nederlandse kinderen die, samen met hun ouders, in Sydney wonen en twee weken vakantie hebben. De kinderen zijn meteen beste vriendjes van elkaar en dus ook onafscheidelijk. ’s Avonds lekker eten en nog even aan het strand zitten. De volgende dag besluiten we om de auto eens wat harder te laten werken. We nemen een 4wd pad richting het strand en rijden via de branding van het ene naar het andere strand. Robin en Julian vinden het prachtig als het zoute water alle kanten, inclusief over de auto, heen spat. Het strand is kilometers lang en honderd meters breed. Overal waar we kunnen kijken zien we nog strand, verder niemand. We gaan lekker zonnebaden terwijl de kids met het zand en hun speelgoed spelen. Het is er geweldig. Pas na een tijdje zien we andere mensen over het strand lopen, het lijkt op een verlaten eiland. Daarna weer terug met de auto door het water, terug naar de camping. De auto is bedekt met zeezout, dit moeten we er dus snel afwassen. Eerst lekker eten, een wijntje en weer lekker slapen. ’s Morgens volgt er een droevig afscheid tussen Robin en zijn vriendjes Noortje en Bram. Vooral het vertrek van Noortje, die hij ook al ‘mijn meisje’ noemt, maakt hem verdrietig. Misschien een beetje verliefd? Hij kijkt heel beteuterd als Noortje achterin de camper naar hem zwaait terwijl ze wegrijden… We troosten hem, breken de tent af en vertrekken zelf ook naar Lake St. Claire. De weg, de Lyell Highway blijft enorm bochtig tot aan het meer en we moeten dus ook nog meerdere malen stoppen omdat Robin zich niet goed voelt. Gezien het feit dat er op een stuk van 200 meter al 10 bochten zijn, is dit niet vreemd. Aangekomen op de camping in Lake St. Claire doen we verder niet meer veel. Tent opzetten, we lopen naar het meer en gaan eten.
-
13 Maart 2009 - 11:51
Hans En Anita:
Hallo Wilco,
Gave foto joh, die auto zo door het water!!! kicke man.
Jammer dat Robin zo`n last heeft van die lange bochten weg, maar ik kan er me wel wat bij voorstellen, en achgetsie.....moet ie nou al leren om afscheid te nemen van z`n meisje.
Het ga jullie goed, Take Care.
Groetjes uit Dongen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
