Coral Bay en Ninangeloo Reef Marine Park

Dinsdag 28 april komen we aan het einde van de middag aan in Coral Bay. We hebben nog een klein uurtje voordat het donker is, dus zetten snel de tent op en halen daarna een pizza in het restaurantje van de camping. De zon gaat hier trouwens om half 6 al onder, dus om 18.00 uur is het helemaal donker. We hebben besloten om zeven nachten op deze camping te blijven en niet te veel te doen. Lekker van het mooie weer gaan genieten, naar het strand en wat snorkelen. Meer kun je in Coral Bay eigenlijk ook niet doen. Het plaatsje bestaat maar uit een straat die parallel aan de kust loopt, waar twee campings aan liggen met enkele voorzieningen.
De volgende ochtend laden we de buggy vol met schepjes, emmertjes en snorkelspullen en vertrekken naar het strand. Je hoeft alleen maar de straat over te steken en dan ben je er al. Het is een schitterende baai met mooi wit zand en weer een turquoise zee. Het water blijft een hele tijd ondiep, dus ook ideaal voor de kinderen om in te spelen. Je ziet ook goed hoe de kleur verandert van heel lichtblauw naar iets donkerder blauw en daarna heel diep blauw. Echt een paradijsje! Hier kunnen we het wel een week uithouden. Eerst gaat Wilco een stukje snorkelen en daarna ben ik aan de beurt. Als het rif begint is het ongeveer twee meter diep. Dit loopt op tot maximaal vijf meter. Er zijn veel verschillende soorten koraal en ook veel verschillende vissen. Er zijn veel hele kleine gekleurde visjes, maar ook grote snappers van ongeveer 60 cm die heel dicht bij komen. ’s Middags gaan we nog even afkoelen in het zwembad op de camping en dan is de dag al weer voorbij. De volgende dag doen we eigenlijk precies hetzelfde. ’s Ochtends naar het strand en ’s middags naar het zwembad op de camping. De volgende dag, vrijdag 1 mei ben ik alleen met de kindjes, want Wilco gaat een dagje de zee op om met walvishaaien te zwemmen. De walvishaaien komen tussen half april en half juni vanuit Antarctica voorbij de Australische westkust om naar warmere wateren te gaan. Het is hier nu een echte hype. Overal staat aangekondigd dat ze er zijn, en dat je tochtjes kunt boeken. ’s Ochtends om 8 uur vertrekt Wilco vanuit het duikcentrum met een busje naar het haventje waar de boot ligt. Eerst varen ze een klein stukje en maken een stop om bij het rif te snorkelen. Daarna vaart de boot verder. Er vliegt een klein vliegtuigje boven de zee om de walvishaaien te zoeken. Er wordt een walvishaai gevonden die ongeveer 40 kilometer uit de kust zwemt. Om de dieren te beschermen mag er maximaal 90 minuten mee gezwommen worden. Er mogen ook maar maximaal 10 mensen tegelijk bij de walvishaai en je moet op vier meter afstand blijven. Ook mag je er niet voor zwemmen. Eerst gaat er iemand van het duikcentrum het water in om te checken. Als deze akkoord geeft mogen de eerste tien mensen het water in. Zij zwemmen tien minuten met de walvishaai en daarna wordt er gewisseld. Zo worden er uiteindelijk vier drops gemaakt. Wilco heeft echter na twee keer besloten om niet meer het water in te gaan want hij is erg ziek geworden van het snorkelen. Toch was het een erg geslaagde en goed verzorgde dag. De walvishaai waarmee hij gezwommen heeft was erg rustig en liet zich vergezellen door de snorkelaars en vele tientallen kleine en grotere vissen.
Het is vooral indrukwekkend als deze grote vis, de grootste ter wereld (ze kunnen wel 18 meter lang worden) met zijn mond open naar je toe komt zwemmen. Wilco’s haai was “slechts” 6 meter lang.

De volgende dag vieren we de verjaardag van Robin en de dag daarna besluiten we om een dagje weg te gaan met de auto. Net buiten Coral Bay begint een offroad weg die via de kust omhoog gaat richting het Cape Range National Park. Er is maar een pad met regelmatig een afslag naar de kust. Er zijn hier echter geen strandjes, dus rijden we steeds verder omhoog. De weg is best ruig, dus al snel voelt Robin zich niet lekker en komt zijn emmertje weer van pas. Onderweg passeren we twee keer een homestead, een boerderij, en een kudde schapen. We rijden dus eigenlijk de hele tijd over iemands erf. We moeten ook een paar keer een hek openen om verder te kunnen rijden. Het is weer erg warm. De kangaroes hebben het ook warm en liggen in de schaduw van de bosjes die langs de weg staan. Je moet dus goed opletten dat je geen kangaroe aanrijdt. Vaak zie je pas net van te voren dat er een staart op de straat ligt en dan ligt de rest van het beest onder de struik. Dat is soms best schrikken. Na een paar uur rijden vinden we een strandje waar we helemaal alleen zijn. We zetten de auto bij het strand, nemen een duik in het heerlijke water en genieten van onze picknick. Halverwege de middag rijden we weer verder. We willen niet dezelfde offroad weg terug, dus rijden we nog verder omhoog. Daar begint na een uurtje rijden de verharde weg die via Exmouth terug naar Coral Bay gaat. Net voordat de verharde weg begint komen we bij Yardi Creek. In de folder van het Cape Range National Park stond wel dat we bij het bezoekerscentrum konden checken hoe diep de Creek zou zijn, maar het is zo droog overal dat wij verwachten om weer een droge rivierbedding tegen te komen. Deze Creek staat echter in verbinding met de zee, dus hier staat altijd water in. Wilco begint te glunderen bij het zien van de rivier. Dit wordt onze eerste river crossing. Bij de oever zetten we de auto stil en Wilco loopt er eerst doorheen om te checken hoe diep het is. Het diepste punt is toch zeker 75 cm diep. Best een uitdaging voor de eerste keer. Maar we moeten toch een keer testen of de auto het aankan. Het is alleen erg jammer dat Robin en Julian allebei slapen, maar we willen ze er toch niet voor wakker maken. Ik loop met de videocamera naar de overkant van de Creek om deze oversteek vast te leggen. Ik vind het ook wel spannend. Gelukkig is het geen enkel probleem voor de auto en rijdt Wilco er moeiteloos doorheen. Dit was voor Wilco de eerste keer dat hij het spannend vond om te rijden. Maar het was ook wel ontzettend leuk om te doen. Er zaten verschillende mensen aan de oever van de rivier dus dan is het ook wel fijn dat je niet vast komt te zitten. Nu begint de verharde weg en zijn we snel in Exmouth. Hier doen we een paar boodschappen en eten snel iets. Het is 17.00 uur als we uit Exmouth vertrekken. We moeten nog 160 kilometer voordat we bij de camping terug zijn, dus dat wordt in het donker rijden. We vinden het allebei niet prettig om door het donker te rijden omdat er erg veel kangaroes zitten en ook staan er regelmatig koeien en schapen naast de weg te grazen. Dus als de zon onder is rijden we iets rustiger. Om 19.00 uur zijn we weer terug op de camping.
De volgende dag, onze laatste dag in Coral Bay, gaan we nog een dagje naar het strand. Morgen vertrekken we weer naar het noorden. Omdat we niet weer dezelfde monotone weg richting Broome willen rijden hebben we besloten om via Tom Price en het Karijini National Park te rijden.