Onderweg naar Adelaide
Door: Wilco & Hanneke
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
06 April 2009 | Australië, Adelaide
Het is woensdag 1 april. Vandaag willen we wat meer kilometers maken en rijden door tot we bij het plaatsje Portland zijn, ongeveer 170 km verder. Portland is een redelijk grote havenplaats. We hebben weer een camping bij het strand, dus als de tent staat gaan we nog even naar het strand. Verder doen we die dag niet veel meer. De volgende dag rijden we naar Cape Bridgewater, zo’n 20 kilometer verder aan de kust. Daar maken we een korte wandeling naar het Petrified Forest (versteend bos), waar het net lijkt of er stenen boomstammen staan. Dit komt echter door erosie van de bodem door regenwater. Daarna lopen we nog een stukje naar de blowholes. Dit zijn rotsspleten waar bij vloed de golven metershoog omhoog spuiten. Daarna rijden we een stukje terug naar het strand van Cape Bridgewater waar we nog even lekker in het zand spelen en een moddergevecht houden (Wilco en Robin tegen mij) zodat ik ook een keer helemaal de zee in moet om mezelf af te spoelen. ’s Middags doen we niet veel meer. Julian gaat slapen. Robin en ik gaan boodschappen doen en Wilco blijft bij de tent.
De volgende dag gaan we weer verder richting Adelaide. Het is nog ruim 600 kilometer rijden, we willen er twee dagen over doen. Dus we proberen in de buurt van Kingston SE uit te komen, dat is ongeveer op de helft. Ik ga achterin tussen de kinderen zitten om ze een beetje te vermaken. Voor Robin is dat niet zo nodig, hij vindt het alleen maar gezellig, maar Julian kan zich niet altijd even goed vermaken. Dus ik kruip achterin en nestel mezelf tussen twee kinderstoelen. We volgen de Princess Highway. Deze gaat nu van de kust af en rijdt de komende 300 kilometer door het binnenland. Er is dus ook niet zoveel te zien. Het binnenland is heuvelachtig maar vooral ook dor. De wegen zijn eindeloos en soms komen we elk half uur iemand tegen. Vaak zijn de wegen kaarsrecht getrokken en valt er geen einde te zien. Het lijkt of je niet vooruit gaat terwijl je toch 100 kilometer per uur rijdt. Ik lees een boekje voor en al snel valt Julian in slaap. Volgens Wilco was het ook een erg slaapverwekkend verhaal. Rond lunchtijd zijn we in Mount Gambier, een redelijk grote stad, en wordt Julian ook weer wakker. We gaan even wat eten bij de frietjeswinkel zoals Robin het noemt, de grote gele M dus. De kinderen kunnen ook mooi even wat energie kwijt in de speeltuin en daarna rijden we weer verder. Twee uurtjes later zijn we bij Kingston. We stoppen even bij een speeltuintje zodat de kinderen weer even kunnen spelen en wij een kopje koffie kunnen drinken. Wilco wil nog graag een stukje verder rijden, dus we vertrekken weer. De weg volgt nu weer de kustlijn. Het is inmiddels redelijk hard gaan waaien en af en toe valt er een regenbui. We rijden langs een streek de Coorong genaamd. Het is een gebied van ruim 145 kilometer met aan de linkerkantkant de zee met duinen en aan de rechterkant landbouwgebied. We passeren twee dorpjes waar in totaal ruim 6 huizen staan. Je kunt je dus hier behoorlijk alleen voelen. Af en toe zie je een boerderij en verder niets. We besluiten om door te rijden tot we weer een stukje van de kust af zijn en het weer hopelijk wat beter is. Als we in Murray Bridge zijn heb ik eigenlijk geen zin meer om verder te rijden, hoewel het nog maar 100 kilometer tot Adelaide is. Het weer is alleen nog steeds niet veranderd, dus besluiten we om een motel te zoeken. Het is inmiddels ook tijd om te eten. We stoppen bij een paar motels, maar alles zit volgeboekt. Nu blijkt er dit weekend een evenement te zijn in dat plaatsje, dus alle hotels en campings zitten volgeboekt. Er zit niks anders op dan toch verder te rijden. Nu is het inmiddels wel tijd voor een filmpje, want met mijn verhalen houdt ik de kinderen niet meer stil. Dus Micky Mouse in de DVD speler, allebei iets te drinken en een rijstwafel en we kunnen weer verder. Het is bijna 19.00 uur als we in Adelaide aankomen. We hadden ondertussen al een camping gebeld om iets te reserveren zodat we niets meer hoefden te zoeken. Het weer is inmiddels ook opgeklaard. Wilco zet de tent op en ik geef de kinderen hun avondeten. Daarna kan Julian naar bed en Robin mag nog even opblijven. We hebben deze camping voor vier nachten geboekt. Het is een erg luxe camping. Er zijn keukens met alles erop en eraan, verschillende speeltuinen, twee grote luchtkussens, twee zwembaden en ligt tegen de zee aan. De temperatuur is alleen erg gezakt. Twee dagen geleden was het nog 34 graden, nu nog maar 20. Gelukkig wordt het over een paar dagen weer wat warmer.
De volgende dag gaan we weer verder richting Adelaide. Het is nog ruim 600 kilometer rijden, we willen er twee dagen over doen. Dus we proberen in de buurt van Kingston SE uit te komen, dat is ongeveer op de helft. Ik ga achterin tussen de kinderen zitten om ze een beetje te vermaken. Voor Robin is dat niet zo nodig, hij vindt het alleen maar gezellig, maar Julian kan zich niet altijd even goed vermaken. Dus ik kruip achterin en nestel mezelf tussen twee kinderstoelen. We volgen de Princess Highway. Deze gaat nu van de kust af en rijdt de komende 300 kilometer door het binnenland. Er is dus ook niet zoveel te zien. Het binnenland is heuvelachtig maar vooral ook dor. De wegen zijn eindeloos en soms komen we elk half uur iemand tegen. Vaak zijn de wegen kaarsrecht getrokken en valt er geen einde te zien. Het lijkt of je niet vooruit gaat terwijl je toch 100 kilometer per uur rijdt. Ik lees een boekje voor en al snel valt Julian in slaap. Volgens Wilco was het ook een erg slaapverwekkend verhaal. Rond lunchtijd zijn we in Mount Gambier, een redelijk grote stad, en wordt Julian ook weer wakker. We gaan even wat eten bij de frietjeswinkel zoals Robin het noemt, de grote gele M dus. De kinderen kunnen ook mooi even wat energie kwijt in de speeltuin en daarna rijden we weer verder. Twee uurtjes later zijn we bij Kingston. We stoppen even bij een speeltuintje zodat de kinderen weer even kunnen spelen en wij een kopje koffie kunnen drinken. Wilco wil nog graag een stukje verder rijden, dus we vertrekken weer. De weg volgt nu weer de kustlijn. Het is inmiddels redelijk hard gaan waaien en af en toe valt er een regenbui. We rijden langs een streek de Coorong genaamd. Het is een gebied van ruim 145 kilometer met aan de linkerkantkant de zee met duinen en aan de rechterkant landbouwgebied. We passeren twee dorpjes waar in totaal ruim 6 huizen staan. Je kunt je dus hier behoorlijk alleen voelen. Af en toe zie je een boerderij en verder niets. We besluiten om door te rijden tot we weer een stukje van de kust af zijn en het weer hopelijk wat beter is. Als we in Murray Bridge zijn heb ik eigenlijk geen zin meer om verder te rijden, hoewel het nog maar 100 kilometer tot Adelaide is. Het weer is alleen nog steeds niet veranderd, dus besluiten we om een motel te zoeken. Het is inmiddels ook tijd om te eten. We stoppen bij een paar motels, maar alles zit volgeboekt. Nu blijkt er dit weekend een evenement te zijn in dat plaatsje, dus alle hotels en campings zitten volgeboekt. Er zit niks anders op dan toch verder te rijden. Nu is het inmiddels wel tijd voor een filmpje, want met mijn verhalen houdt ik de kinderen niet meer stil. Dus Micky Mouse in de DVD speler, allebei iets te drinken en een rijstwafel en we kunnen weer verder. Het is bijna 19.00 uur als we in Adelaide aankomen. We hadden ondertussen al een camping gebeld om iets te reserveren zodat we niets meer hoefden te zoeken. Het weer is inmiddels ook opgeklaard. Wilco zet de tent op en ik geef de kinderen hun avondeten. Daarna kan Julian naar bed en Robin mag nog even opblijven. We hebben deze camping voor vier nachten geboekt. Het is een erg luxe camping. Er zijn keukens met alles erop en eraan, verschillende speeltuinen, twee grote luchtkussens, twee zwembaden en ligt tegen de zee aan. De temperatuur is alleen erg gezakt. Twee dagen geleden was het nog 34 graden, nu nog maar 20. Gelukkig wordt het over een paar dagen weer wat warmer.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
