Litchfield National Park

Het is vandaag zaterdag 23 mei. We vertrekken weer uit Darwin en gaan naar Litchfield National Park. Maar eerst gaan we nog met een boottochtje mee om springende krokodillen te zien, een klein uurtje rijden buiten Darwin op de Adelaide River. Als we nog maar net aan het varen zijn, zien we de eerste krokodil al zwemmen. Boven op het dek van de boot staat een vrouw met een hengel waar ze stukken vlees en varkensneuzen aan hangt. Ze sopt het vlees een paar keer in het water om de krokodil te lokken en als deze toehapt trekt ze snel de hengel omhoog zodat de krokodil het vlees niet kan pakken en uit het water springt om het alsnog te kunnen pakken. De grootste krokodil die we zien is 5,5 meter lang en ziet er echt angstaanjagend uit met zijn enorme bek vol met grote tanden. Nu weten we ook zeker dat de salties er zitten en dat de waarschuwingsborden er niet voor niks staan. Na een uur varen zijn we weer terug en vervolgen wij onze reis naar Litchfield. We rijden naar de camping bij Wangi Falls. Dit is de enige camping met stroom, dus we kunnen onze waaier vanavond uittesten. Voor de rest stelt de camping weinig voor. Ze hebben een zwembad, maar dat is een kuip water die op het gras staat en waar je over een trap gemaakt van kratjes in moet. En ze hebben een keuken en dat zijn twee partytenten naast elkaar met picknicktafels eronder en een gasbarbecue. Als Julian slaapt zitten wij bij de tent in de schaduw te lezen en speelt Robin met z’n auto’s. Daarna gaan Robin en Wilco even zwemmen. Als Julian wakker is ga ik even met hem naar het zwembad. Hij mag ook even afkoelen in de bak water. Dan is het tijd om te eten. De muggen zijn al weer aanwezig, dus de waaier wordt uit de tent gehaald. Helaas worden de muggen er niet door weggeblazen en na het eten gaat Wilco met de kindjes snel de tent weer in. Ik heb er gelukkig nog steeds geen last van, dus ik ruim even op en ga de afwas doen. Tijdens het afwassen merk ik echter dat er toch wel veel muggen zijn en dat ze mij ook beginnen te steken. Het valt trouwens ook op dat er om 19.00 uur bijna niemand meer buiten bij de tent zit, maar iedereen zit lekker binnen. Wij gaan dus ook lekker op bed zitten met een boekje.

De volgende dag, het is nu zondag 24 mei, bezoeken we enkele hoogtepunten van Litchfield National Park. Het park bestaat uit gorges, watervallen en termietenheuvels. In enkele van de watervallen en bijbehorende poelen kun je zwemmen. Andere zijn gesloten vanwege krokodillengevaar. Robin en ik bezoeken eerst Tolmer Falls. Een korte, makkelijke wandeling leidt ons naar het uitzichtplatform. Daar hebben we een mooi beeld van deze waterval. Je mag hier niet naar toe aangezien het beschermd gebied is voor de verschillende vleermuizen die er wonen. Van boven heb je echter een geweldig uitzicht op deze mooie waterval en de bijhorende rivier. Daarna gaan we terug naar de tent waar we Hanneke en Julian oppikken. We maken een kort 4wd ritje naar Bartley Homestead. Dit is een verlaten boerderij waar tot de jaren 60 nog mensen woonden in armzalige omstandigheden. De weg ernaartoe leidt ons door twee behoorlijke riviertjes. Ze zijn bijna 1 meter diep en 30 tot 40 meter breed. De auto duikt in de rivier en het water komt tot op de motorkap. Gelukkig werkt de auto prima en duwt hij ons door de rivier heen. Het water stroomt niet binnen en ook onder de motorkap is het nog redelijk droog gebleven. Alleen pruttelt de motor voor enkele seconden maar dat is ook snel verholpen. Daarna rijden we naar de Florence Falls. Na een korte wandeling komen we aan bij de poel. Het is vrij druk, mede doordat er bij andere watervallen krokodillen zijn gesignaleerd en iedereen hier naar toe komt. Het is een dubbele waterval, het water valt van 50 meter naar beneden. Je kunt hier heerlijk zwemmen, het water is lekker koud. Zeker gezien het feit dat het weer warmer is dan 30 graden. We verblijven dan ook lange tijd met ons viertjes in het verfrissende en heldere water. Af en toe komt er zelfs een visje aan je been knabbelen. Als laatste bezoeken we de hoofdattractie, de Wangi Falls. Zwemmen is hier verboden maar toch is het een schitterende waterval. Vele foto’s later eten we nog een ijsje en gaan terug naar de camping om te gaan eten. Morgen vertrekken we richting Katherine. Daar proberen we eerst nog een servicebeurt aan de Toyota te laten uitvoeren. Hij heeft alweer tienduizend kilometer gereden en maakt een vreemd geluid bij de achterband. Ook kregen we de auto niet meer in de versnelling. Na wat schudden en op en neer duwen (hij weegt slechts 2500 kg) lukte het toch. Wellicht toch wat water in de versnellingsbak gekomen. Even checken dus. Over een paar dagen beginnen we aan de rit naar Cape York, Australië laatste echte wildernis, volgens de kenners. Hier zullen de auto en de chauffeur echt getest worden op hun kwaliteiten. Het is ruim 1000 kilometer four wheel drive track. Veel creekcrossingen, diepe gaten en begroeide wegen. De gemiddelde snelheid zal volgens kenners 25 kilometer! per uur bedragen. Dat zijn ruim 40 rijuren, vandaar dat we voor de gehele trip naar het noordelijkste puntje van Australië minimaal twee weken hebben uitgetrokken. Eerst nog even de tweeduizend kilometer deels dirt road richting Cairns maken. Daarna de trailer stallen, die gaat vanwege zijn gewicht niet mee (we slapen in de tent) en grote inkopen gaan doen. Het volgende avontuur wacht. Gelukkig vinden de kinderen het echte offroad rijden fantastisch: Robin wordt hier niet ziek van en geniet met volle teugen als we weer door het water rijden. Het eerste wat hij zegt nadat we er doorheen zijn gereden is: straks als we terugrijden mogen we weer door het water hè? Ook Julian lacht breeduit als de auto de rivier in duikt. Benieuwd hoe ze het gaan vinden als we dagen achter elkaar op deze wijze door Australië trekken. Benieuwd of wij het dan ook nog leuk zullen vinden.