Kakadu National Park

Vanuit Katherine is het nog 150 kilometer rijden en dan zijn we bij de ingang van het Kakadu National Park. Dit is het grootste park van Australie en het is opgenomen op de Wereld Erfgoedlijst. We besluiten om naar Jim Jim Falls te rijden. Dit is nog ongeveer 150 kilometer verder over de doorgaande weg en dan een gravelroad van 60 kilometer. Voor de laatste 60 kilometer schrijven ze dat je twee uur moet rekenen. Het is echter een prima gravelroad dus al snel hebben we de eerste 50 kilometer erop zitten. Maar nu verandert de weg. Het wordt een offroad weg waarvoor je je vierwielaandrijving wel nodig hebt. Het is een soort bospad dat enkele riviertjes kruist. De meeste zijn echter bijna opgedroogd, op een na. Dit is een riviertje van nog wel 20 meter breed. Wilco loopt er eerst een keer doorheen om te kijken hoe diep het is en hoe de ondergrond is. Maar het valt mee. De auto met trailer gaan er ook moeiteloos doorheen. De kinderen vinden het ook erg leuk. Robin wil het liefst alleen maar door het water rijden. Na tien kilometer zijn we bij de parkeerplaats. Hier begint de wandeling naar de waterval. Het is maar een kilometer, maar wel door de opgedroogde bedding van de rivier. Dus het duurt even voordat we er met twee kinderen zijn. Vooral op het laatst moeten we over hele grote rotsblokken. Voor Robin is het een heel geklauter en we moeten hem ook regelmatig over de rotsblokken heen tillen. Julian zit weer lekker in de rugdrager dus hij vindt het wel prima. De 200 meter hoge waterval is schitterend, alleen wij hadden verwacht dat er meer water uit zou komen omdat we pas net in het droge seizoen zitten. Tien kilometer voorbij de Jim Jim Falls is nog een waterval, de Twin Falls. De weg hiernaartoe is echter afgesloten omdat deze nog niet begaanbaar is. Om bij de waterval te komen moet je de Jim Jim Creek oversteken en deze is nog te diep, dus hebben ze de toegangsweg afgesloten. Na de wandeling rijden we tien kilometer terug en stoppen bij een bushcamping om te overnachten. Dit is echter een luxe bushcamping, want ze hebben hier een toiletgebouw met zelfs douches.

De volgende ochtend gaan Wilco, Robin en Johan nog een keer terug naar de Jim Jim Falls. Ik blijf bij de tent want Julian gaat om half tien al weer terug naar bed. Hij heeft afgelopen nacht heel slecht geslapen en valt dus al weer om van de slaap. Ik vind het ook wel lekker om even uit te rusten en ga lekker in de schaduw bij de tent zitten. Net voordat je bij Jim Jim Falls bent heb je een afsplitsing naar Twin Falls. Omdat de weg niet afgesloten is, rijdt Wilco erin om te gaan kijken waar de weg afgesloten is. Een klein stukje verder is een picknickplaats en daarna is de weg afgesloten middels een hek. Je staat dan bij de Jim Jim Creek en dit is nog een hele brede en ook te diepe rivier om over te steken. Ook word je overal gewaarschuwd voor krokodillen. Omdat je hier niet doorheen kunt lopen staan er in de rivier dieptemeters. Wilco draait om en rijdt verder naar Jim Jim Falls. Wederom volgt de wandeling over de grote rotsblokken. Bij een strandje bij de waterval vindt Wilco een stuk visdraad met een haakje. Hij maakt een hengel van een stok en hangt aan het haakje een dode kikker die ze bij het strandje vinden. Na een paar minuten heeft hij al beet en hangt er een stekelbaarsje aan de hengel. Aan het begin van de middag zijn de mannen weer terug op de camping. We pakken de tent in en rijden via de gravelroad terug naar de verharde weg die door het park gaat. We gaan kamperen bij Cooinda Lodge. Een erg mooie camping met veel voorzieningen, waaronder een restaurant, zwembad, speeltuin en winkeltje. Na het opzetten van de tent gaan we met z’n allen naar het zwembad om lekker af te koelen. ’s Avonds besluiten we om onze backpacker in te zetten als nanny en Wilco en ik gaan dus lekker uit eten. Ook de volgende dag blijven we nog op deze camping. Het is zo’n heet en benauwd weer dat we een dagje niks doen en lekker naar het zwembad gaan. We zijn ’s morgens als eersten in het zwembad. ’s Middags haalt Wilco het bedje van Julian zodat hij lekker bij het zwembad onder de bomen kan slapen. Het is in de tent immers veel te heet. Hij slaapt bijna twee uur onder de bomen. Robin heeft inmiddels een paar vriendjes gevonden om mee te spelen. Iris van zeven jaar en haar twee broertjes Jesper en Marijn van tien en elf jaar oud. Ze komen uit Hoek van Holland, maar wonen al anderhalf jaar in Singapore. Robin vindt het wel leuk dat hij weer eens met Nederlandse kindjes kan spelen, het klikt dus ook erg goed. We maken ondertussen kennis met hun ouders en spreken af om ’s avonds samen te barbecueën. We gaan tegen zes uur weg bij het zwembad en zijn op twee mensen na de laatste. Het was erg lekker om een dagje te luieren. Ook ’s avonds is het erg gezellig en na het eten blijven we nog lang buiten zitten en genieten van koud bier en wijn.

De volgende ochtend zijn we allemaal vroeg wakker. Het was al moeilijk om in slaap te komen door de hitte en ook iedereen behalve ik heeft last van de muggen. Er zitten er ook erg veel in het hele park. Robin en Wilco zitten helemaal onder de bulten en ook Julian heeft er al redelijk veel. Om vijf uur ’s ochtend begint het te regenen. Het is een tropische stortbui. Dus snel naar buiten om alle spullen binnen te halen en om de ramen dicht te doen. Robins bed is al natgeregend door het vliegengaas, dus hij komt bij ons in bed. Overal hoor je mensen de tent dichtritsen en spullen binnenhalen. Al snel wordt ook Julian wakker en nu kan dus niemand meer slapen. Dan wordt de dvd speler maar tevoorschijn gehaald en kijken we met z’n vieren naar Micky Mouse om zes uur ’s morgens. Na een uurtje houdt het op met regenen en is het ook meteen al weer bloedheet. We ruimen de spullen op en na het ontbijt drinken we nog een kopje koffie met de Nederlanders. Zij gaan dezelfde wandeling maken als wij, dus we besluiten om dit samen te doen. We rijden een half uurtje naar Nourlangie Rock. De wandeling is maar anderhalf uur, maar dat is voor iedereen ook lang genoeg. Het is midden op de dag en het is eigenlijk te heet om je in te spannen. De wandeling is wel erg mooi. We zien heel veel Aboriginal tekeningen en hebben een mooi uitzicht op het Arnhemland Plateau. Na de wandeling nemen we afscheid, want zij gaan de andere kant op. Wij hebben besloten om door te rijden naar Darwin. Vooral Wilco is even de hitte en het slechte slapen van hem en de kinderen en de muggen helemaal beu. We gaan dus in Darwin ook niet kamperen, maar kiezen voor Barramudi Lodge, een appartementje met airco. In Darwin nemen we ook afscheid van Johan. We brengen hem naar de camping waar zijn vrienden inmiddels ook zijn. We hebben hem acht dagen meegenomen en het was erg gezellig. We hebben ook veel bommetjes gezien, veel flauwe grappen gehoord en veel studentenspelletjes geleerd. Ook de kinderen vonden het erg gezellig met hem. Maar nu wordt het tijd dat we weer met z’n viertjes verder gaan.