Yes, we almost made it! (In ieder geval de OTL)

Maandag 8 juni nemen we de ferry terug naar Townsville en rijden vervolgens via het schitterende en heuvelachtige Atherton Tableland naar Lakeland. In de middag komen we aan. We bereiden onze reis naar Cape York voor en halen alle spullen uit de trailer die we mee moeten nemen. We laten op deze camping onze trailer achter en gaan naar Cape York met de tent. De volgende ochtend begint het grote avontuur. De weg naar Cape York is aangelegd in 1887 om de telegraaflijn van Brisbane naar Cape York aan te leggen. Het is vanaf Lakeland een rechte weg naar de top. Het grootste avontuur is de Old Telegraph Track. Dit is een zeer ruig eenbaans pad waarbij je diverse grote rivieren moet oversteken en waarbij je fourwheeldrive dus niet kunt missen. Er is ook een detour gemaakt om dit stuk te omzeilen. De meeste mensen gaan via de detour naar de top. Maar wij dus niet. Wij gaan het ultieme avontuur tegemoet. Vanaf Lakeland begint de gravelroad. In het eerste stuk gravel is regelmatig een stuk verhard. Ook de gravelroad is erg goed te rijden. In Coen stoppen we om een hamburger te eten. Dit plaatsje bestaat uit een weg met een hotel, restaurant en postkantoor. Daarna rijden we verder naar Archer River. Dit is een roadhouse met een camping. De camping bestaat uit een stuk gras waar je je tent op kunt zetten. Er staan zelfs koeien te grazen tussen de tenten. Hier besluiten we om te overnachten. De volgende ochtend vervolgen we onze reis. Aan het eind van de ochtend komen we bij Bramwell Junction Roadhouse. Hier stoppen we even om iets te eten en drinken. Hier moet je de keuze maken tussen Old Telegraph Track of de detour. We beginnen aan de Old Telegraph Track, een klein pad dat het bos in gaat. Als snel komen we bij de eerste hindernis, Palm Creek. We stappen uit om te bekijken hoe we deze oversteek moeten maken. Achter ons staan twee auto’s met trailers. Ook deze mensen stappen uit om te bekijken hoe ze hier verder moeten. Al snel besluiten zij dat ze om moeten draaien en dat dit niet te doen is voor hun. Wij twijfelen erg, maar willen eigenlijk niet opgeven. Gelukkig komt er een groep van vier auto’s aan met jongens die dit eerder gedaan hebben. Zij gaan na overleg naar beneden en zeggen ons mee te helpen om beneden te komen. Ik sta met Robin en Julian aan de kant te kijken terwijl Wilco begint aan de eerste oversteek. Het is erg spannend voor ons allemaal. Zeker omdat we dit nog nooit eerder hebben gedaan en de eerste oversteek al een redelijk moeilijke is. Het is een afdaling van 45 graden met een erg modderige ondergrond, waarna je in een plas met water beland. De auto’s van de groep jongens dalen glibberend en glijdend naar beneden de vier meters hoge helling af. Belangrijk is om dit vooral langzaam aan te doen totdat je begint te glijden. Eenmaal aangekomen in de modder is het een kwestie van gas geven om niet vast te komen zitten. Daarna volgt direct de rivier. Gelukkig komt Wilco met wat aanwijzingen heel goed aan de overkant. Vooral het feit dat je even geen controle over de auto hebt en het lijkt of je op je neus belandt maakt deze afdaling erg spannend. De volgende oversteek is minder moeilijk. (Ducie River) Een redelijke afdaling over stenen en zand waarna een riviercrossing volgt. De rivier is op de meeste plaatsen maar 40 á 50 cm diep maar er zijn enkele stukken die direct veel dieper gaan. Die moet je vermijden. Robin en Hanneke stappen ook hier uit, geven aanwijzingen en Hanneke maakt foto’s en filmt tegelijkertijd. Robin geeft de aanwijzingen. Julian doet zijn handdoek, die bij zijn raam hangt tegen de zon, aan de kant en roept elke keer enthousiast “WATER”. We besluiten bij Bertie Creek, het is nu rond 15.00 uur, te gaan kamperen. Bertie Creek is een stromende rivier met enkele grote en diepe gaten. Hier verkeerd rijden betekent vastzitten en wachten totdat een volgende auto komt, waarschijnlijk pas morgen. Hanneke loopt voor de auto uit en geeft de aanwijzingen. Dit gaat ook weer goed. Tent opzetten, vuur maken, pannenkoeken bakken en wassen in de rivier. Tijdens het wassen wel goed naar links en rechts kijken, er kan een krokodil aankomen. Bij het uitrijden van de rivier is weer een steile heuvel, vol met modder. Dit wordt ook direct opgemerkt door Robin en Julian. In hun blote kontjes springen ze in de modderpoelen en worden lekker zwart. Ze vinden het prachtig, dit mag thuis natuurlijk niet.

Na een enerverend dagje volgt een redelijke nacht met een weinig slapende Wilco. Slapen op een luchtbed is niet helemaal ideaal. De kinderen slapen echter goed en s morgens wacht dag 2 van dit spannende avontuur. Vandaag staat de beruchte Gunshot Creek op het programma. Er is een detour mogelijk om deze te omzeilen maar we besluiten om eerst te gaan kijken. Er zijn inmiddels 4 Gunshot afdalingen, drie zijn voor elk voertuig totaal onbegaanbaar. Bijna loodrechte afdalingen van 4 of 5 meter naar beneden waarna een modderige poel wacht. Aan de overzijde van de rivier, die op zich goed te doen lijkt, hangen de verschillende trofeeën die Gunshot in de loop der jaren verzameld heeft, autobanden, uitlaten, spiegels, veel nummerplaten en andere ondefinieerbaar verminkte auto onderdelen. Ter afschrikking om hem vooral niet te nemen. Een tijdje terug heeft een auto met trailer nog deze afdaling gemaakt. Echter niet geheel succesvol, de auto dook naar beneden en de trailer belande op het dak. Met vier man hebben ze de trailer van het inmiddels 30 cm lagere dak afgehaald. Foutje dus. Ik pak mijn schop en begin aan de bodem van de afdaling te graven. Wat ijzeren platen voor de grip en zand om het modderige gat op te vullen. Na een half uurtje zijn we er klaar voor. Langzaam daal ik af en blijf tot bijna het einde van de afdaling grip houden op de auto. Daarna in de modder en weer flink gassen. De rivier is geen probleem en omhoog gaat ook weer redelijk. Even noteren dat we geweest zijn op de verschillende onderdelen en daarna weer door naar de volgende uitdaging. Snel gaat dit echter allemaal niet, we zijn inmiddels al twee uur van de kampeerplek af en hebben al 16 kilometer gereden. Het pad is bij tijd en wijlen erg slecht. Grote washouts, plaatsen waar tijdens het natte seizoen een riviertje loopt en waarvan veel zand is weggespoeld. Al snel volgt de Cockatoo Creek. Een snel stromende rivier met een stenen ondergrond met gaten waarin de auto bijna geheel in kan verdwijnen. Ik inspecteer de afdaling en probeer zonder om te vallen door de rivier te lopen. Rechts aanhouden, dan vermijden we de grootste gaten, hoe diep precies is vanwege de stroming niet te zien. Opeens stopt er een toerbus. Steve, de friendly tourgide annex chauffeur, stapt uit en vraagt of hij hem eerst moet rijden zodat ik kan bekijken hoe deze oversteek te doen is. Hij is via de detour, om Gunshot Creek heen hierheen gekomen met een bus vol oudere toeristen. Dit aanbod wordt natuurlijk aanvaard en Steve rijdt inderdaad rechts door de rivier. Zijn busje en aanhanger schudden hevig en de toeristen worden lekker door elkaar geschud. Nu is het mijn beurt. Ongeveer twintig toeristen staan aan de overkant klaar met hun video -en fotocamera´s. De afdaling richting rivier is wederom geen probleem maar in de rivier kom ik al snel vast te zitten. Direct achteruit en ik kom weer los. Iets meer naar het midden aanhouden en direct duik ik hetzelfde gat in als Steve zijn bus. Het water loopt over de motorkap, toch 1 meter ruim hoog, maar stroomt niet binnen. Gas erop en via enkele grote rotsen eruit. De toeristen klappen en juichen en wij nemen afscheid van Steve en bedanken hem. Nog een aantal kleinere crossingen later komen we bij de Eliot en Twin Falls uit. Hier kamperen we en gaan de rest van de dag zwemmen. Het is er schitterend en het water is lekker warm. In het begin zijn we alleen maar aan het einde van de dag komt Steve met zijn groep ook aan bij de Falls.

Dag vier staan er nog een aantal flinke crossingen op het programma, de laatste Jardine river slaan we, en bijna iedereen over. De laatste twee crossingen zijn door diep water waarbij het water zelfs tot tegen het voorraam komt. Bij deze crossingen komen we elke keer de groep met auto tegen. Ze rijden achter ons aan of wij laten ze passeren en ze wachten netjes totdat Prado ook de oversteek gemaakt heeft. Bij de laatste riviercrossing, Nolan´s Brook, wordt onze auto met een lier vastgemaakt aan hun laatste auto. De overige auto´s hadden een lier paraat maar de tweede auto kwam vast te zitten en was volgelopen met water. Uit alle deuren stroomde het water naar buiten, alles nat. Best indrukwekkend. Wij hebben de lier gelukkig niet nodig. De auto trekt zichzelf door het diepe water met zijn zandbodem heen maar deze zekerheid is wel prettig. Nu is het nog een klein stukje naar de Jardine river Ferry. De Jardine river crossing is de laatste op de OTL maar vanwege zijn breedte, diepte en stroming, ruim 160 meter breed en erg diep nog amper te doen. Ook de groep van vier pakt de detour. We zijn nu bijna bij Cape York, het meest noordelijkste puntje van Australie, nog 35 kilometer verwijderd. Wij overnachten in Loyalty Beach in een unit. Een omgebouwde container met bed en airco. Beetje behelpen maar het bed is vast goed. De kinderen naar bed en wij gaan hier dineren. We zijn met vier anderen. De kok vraagt of we mee eten. Zo ja, we eten rijst tandoori en eten om 19.00 uur. We zitten buiten onder de sterren direct aan het strand te eten en ondanks dat het motel er niet uitziet is het eten en de bediening werkelijk fantastisch.
Paulien de kok geeft aan dat we als we willen nog een en ander mogen gebruiken tijdens het ontbijt, de overige gasten gaan weg en wij blijven als enigste over. Extra flesje wijn, kampvuur, de zee, een geweldig einde van een superleuke trip. Een van de absolute hoogtepunten! De komende dagen bezoeken we de Tip en daarna weer terug richting Lakeland. Alleen deze keer via de detour.