De volgende dagen en het vertrek uit Sydney

Het is inmiddels dinsdag 17 februari. Vandaag gaan we met de metro naar Bondi Beach. We dachten dat de metro stopte bij het strand, maar het blijkt dat we nog een stukje met de bus moeten. Bondi Beach is het strand dat bekend staat om de hoge golven en de vele surfers. Het is vandaag echter rustig omdat het niet zo zonnig is, maar de temperatuur is wel goed. De kinderen vinden het strand geweldig. Het is voor hen natuurlijk een grote zandbak. Julian ontdekt na een tijdje de zee. Hij vindt de golven geweldig. Ik loop met hem een stukje het water in en hij schaterlacht bij elke golf die komt. Hij wil steeds verder het water in, dus al snel is hij helemaal doorweekt. Als het tijd is voor het middagslaapje, ga ik met Julian terug naar het appartement en blijven Wilco en Robin nog even op het strand. Zij komen in de loop van de middag terug.

Wilco gaat nog even terug naar de dealer bij Travellers Barn om een auto te kopen. Het schijnt niet mogelijk te zijn om een Bushcamper om te bouwen voor 4 personen en daar ook een vergunning voor te krijgen, dus hebben we besloten om een auto met trailer te kopen. We hebben een Mitsubishi Pajero gekocht want een Toyota Landcruiser was niet voorradig. Er moeten nog een paar kleine dingen aan gebeuren, dus donderdagochtend kunnen we de auto ophalen. Het is een oude auto uit 1991 aar hij ziet er nog goed uit. Hopelijk blijft hij ook goed rijden. Je hebt drie dagen niet goed, geld terug garantie, 14 dagen mechanische herstel bij problemen en gedurende de gehele reis ben je lid van de NRMA, de Nederlandse ANWB.

De volgende dag gaan we naar een shopping centre in Bondi Beach om wat kampeerspullen te kopen en autozitjes voor de kinderen. Als we terug zijn bij het appartement wil Robin graag terug naar het strand. Het is vandaag ook erg warm.

Wilco en Robin gaan en ik blijf nog even bij Julian die eerst zijn middagslaapje doet. Daarna komen wij ook. Het strand is vandaag een stuk voller dan gisteren. De kinderen vermaken zich weer prima en hebben inmiddels ook een emmer en wat schepjes gekocht om mee te spelen. Omdat we nu redelijk veel spullen en ook wat speelgoed moeten aanschaffen, denkt Robin dat het iedere dag feest is en dat hij iedere dag iets uit mag zoeken. Aan het einde van de middag halen we pizza en eten deze bij het strand op. Ook Julian vindt het heerlijk. Hij zit lekker te smullen en de pizzapunten gaan er goed in. Het enige dat ik nog mis is een lekker glas wijn.

Als we terug bij het appartement zijn, of thuis zoals Robin het noemt, gaan de kinderen meteen naar bed. Wilco en ik gaan met een kopje thee op het balkon zitten. Onze buren zitten ook buiten en we raken aan de praat. Ze komen uit Wales en zijn hier al 3 weken. Ze nodigen ons uit om een glas wijn mee te drinken. Daar had ik net zin in… Het blijft echter niet bij een glas. Als het eerste doosje van 5 liter op is, komt het volgende op tafel. Deze is echter bijna leeg dus de buurvrouw gaat om 11 uur nog de stad in om wijn te kopen. Om 1 uur rollen we een beetje aangeschoten ons bed in. Een mooie laatste avond in Sydney.

De volgende ochtend pakken we onze tassen weer in en gaat Wilco de auto ophalen. Hij heeft echter wat opstartproblemen en voelt zich behoorlijk slecht. Dus in feite komt het er op neer dat ik alle tassen inpak, ontbijt maak en de kinderen vermaak, terwijl hij doodziek op bed ligt. En hij moet zo meteen de auto ophalen, links rijden en de weg naar het appartement terugvinden. Daar wil ik nog even niet aan denken. Twee uur later gaat hij toch vertrekken. Ik ga met de kinderen naar een parkje in de buurt. Het is erg warm dus we blijven niet lang buiten. Robin en Julian hebben allebei een bezweet bolletje en willen liever nog even binnen spelen. Ik vind het ook wel lekker om nog even een kop koffie te drinken voor we vertrekken. Ik ga er vanuit dat Wilco ons zo komt ophalen. Het wordt alleen steeds later en nog steeds niemand. Dan gaat mijn telefoon. Wilco staat nog steeds in de garage, omdat de auto nog niet terug is, maar het zal niet lang meer duren. Om 12 uur moeten we het appartement uit en nog steeds niemand. Dan gaat mijn telefoon weer. Iemand van de garage is zo vriendelijk om ons op te komen halen zodat we samen kunnen wachten op de auto. Als alle spullen in de auto zitten, vertrekken we naar de garage. Het is een ritje van nog geen 10 minuten, maar onderweg begeeft haar auto het. De benzine is op… Ohnee! denk ik. Daar staan we dan, 2 minuten rijden van de garage, midden in een drukke straat en zonder benzine. We moeten wachten totdat iemand benzine komt brengen. Gelukkig zijn we tegenover de McDonalds gestrand, dus in de tijd dat we moeten wachten zitten we op de stoeprand frietjes te eten. Het meisje probeert nog grappig over te komen door te zeggen dat we nu hebben gezien dat we nooit op pad moeten gaan zonder een kan reserve benzine. Ik kan er niet om lachen. En het ergste van alles is, terwijl we op de stoeprand zitten te wachten, zien we onze auto voorbij rijden, op weg naar de garage. Als we even later ook in de garage arriveren, kunnen we na het invullen van het nodige papierwerk, eindelijk op pad.

We hebben om 3 uur een afspraak bij mensen in Caringbah om hun trailer te bezichtigen. We weten ongeveer waar we moeten zijn, maar het valt niet mee. Sydney uitkomen, leren rijden in een jeep en links rijden. Ik vind het doodeng. Maar iets later dan gepland arriveren we bij Brian en Valerie Keeves in Caringbah. Het zijn vriendelijk mensen van rond de 70. De trailer ziet er nog heel goed uit en we besluiten om deze te kopen. We drinken nog een kop koffie en spreken af om de volgende dag terug te komen om de trailer over te schrijven en op te pikken. We gaan op aanraden van Brian en Valerie naar Miranda, het volgende plaatsje, om een hotel te zoeken. Zij adviseerden ons het Metro Motel. We checken in en gaan naar onze kamer. Het is een super grote kamer, er staan 2 tweepersoons bedden, een eenpersoonsbed en een kinderbedje voor Julian. Dus we hebben allemaal een eigen bed als we willen. Ook staat er een koelkastje, een tafel met 4 stoelen en een bankje. Voor hetzelfde geld hadden we in Sydney een klein kamertje met maar 1 bed.

De volgende dag zijn we om 10 uur bij Brian en Valerie. Zij hebben gisterenavond nog even wat spullen voor ons gezocht, die we zo mee kunnen nemen; 2 luchtbedden voor de kinderen, borden, bekers, beddengoed, handdoeken, wasrekje met wasknijpers en een rol vuilniszakken. Echt superlief! Brian gaat met Wilco naar de RTA (Registration Transportation Authority) om de trailer over te schrijven. Ondertussen drink ik met Valerie een kop koffie. Voor de kinderen heeft ze limonade en zelfgemaakte koekjes. Deze koekjes gaan er wel in. Robin vraagt aan mij of hij nog een koekje mag, en ik zeg hem dat hij dat zelf aan Valerie, die hij trouwens oma noemt, moet vragen. Maar hij zegt dat hij geen Engels kan. Dus ik leer het hem en hij vraagt heel netjes ‘Can I have a cookie please?’ Natuurlijk krijgt hij er nog een. Het overschrijven duurt langer dan verwacht omdat we geen vast adres in Australië hebben. Uiteindelijk kunnen we ook het adres van Brian en Valerie opgeven, maar dan moeten zij ons al minimaal een jaar kennen. Brian bevestigt dat dit zo is en staat zo garant voor ons. Dit betekent in de praktijk dat alle bekeuringen etc. bij Brian binnenkomen. Valerie maakt ondertussen voor de kinderen en mij een boterham omdat het inmiddels lunchtijd is. Voor Wilco doet ze een paar boterhammen in zakje voor onderweg. Dan kunnen we dadelijk meteen vertrekken. Voor we vertrekken worden er eerst nog wat foto’s gemaakt en worden de mailadressen uitgewisseld. Ze vinden het leuk om nog eens wat van ons te horen. Dat zullen we zeker doen, want het waren zo’n lieve mensen.