Fraser Island (en Rockhampton)

Via Mackay en Rockhampton komen we uit in Hervey Bay. In Mackay en Rockhampton overnachten we, er is hier niet veel interessants te beleven. Het zijn beide vrij grote steden met de gebruikelijke shoppingmalls. Er zijn wel mooie stranden in de omgeving maar het wordt nu toch te koud, 23 graden, om op het strand te liggen of om in de zee te zwemmen. Net buiten Rockhampton ligt het plaatsje The Caves met als bezienswaardigheid een mooie grot, genaamd Capricorn Cave. Hier ga ik met Robin naar toe en we genieten een uurtje van de verschillende stalactieten en andere bezienswaardigheden die de grot te bieden heeft. Robin mag zelfs een kaarsje vasthouden en met dit licht de uitgang zoeken. Dit is natuurlijk zijn hoogtepunt. In Rockhampton passeren we de Tropic of Capricorn, Australie heeft hier subtropisch klimaat in plaats van het tropische wat we gewend waren de afgelopen maanden.

Uit de kust bij Hervey Bay ligt Fraser Island, het grootste zandeiland van de wereld. Hier verblijven we de komende dagen. Het is inmiddels 22 juli, nog maar een paar weekjes te gaan, 1200 kilometer verwijderd van Sydney en dit wordt de laatste must do voor ons tijdens deze trip. Om 10.00 uur melden we ons bij River Head, vanwaar onze barge naar het eiland vertrekt. Na de nodige formaliteiten afgewerkt te hebben, bargeticket, parkvergunning en kampeerpermits (totaal ruim $ 230,-), kunnen we eindelijk achteruit de open veerpont oprijden. De meeste 4wd die meerijden zijn gehuurde auto’s en sommige bestuurders hebben dan ook behoorlijke problemen om hun voertuig achteruit op de barge te rijden. Vanwege het zand is Fraser Island alleen toegankelijk voor four wheel drive auto’s met een behoorlijke hoogte. Onze Prado voldoet uiteraard. Na een half uurtje komen we aan op het eiland en rijden direct door naar Central, een kampeer- en wandelplek. Hier verwachten we een informatiecentrum mar deze is gesloten. Dan maar doorrijden richting Eurong aan de westkant van het eiland. Het eiland is 122 kilometer lang en op zijn breedste punt 22 kilometer breed. Op veel plaatsen kun je, afhankelijk van de getijden, over het strand rijden. Maximaal 80 kilometer per uur. Door het binnenland gaat het echter een stuk trager, gemiddeld 20 kilometer per uur. Aangekomen bij de westkant rijden we door naar het Maheno wrak wat op het strand ligt. Deze boot is jaren geleden gestrand en ligt langzaam weg te roesten, gedeeltelijk bedekt met zand en wordt tijdens hoog water overspoeld door de zee. Het is een mooi wrak, de kleuren van het verroeste ijzer steken mooi af met het gele zand en de turquoise gekleurde oceaan. Het is er vrij druk, voor iedereen is dit een verplichte stop. Het strand is ook een landingsbaan voor kleine vliegtuigen en af en toe worden nieuwe bezoekers vlak voor onze ogen gedropt door deze vliegtuigjes. Robin en Julian vinden dit natuurlijk geweldig. Vliegtuigen die voor hun neus draaien, landen en opstijgen.

Daarna zetten we de tent op. We hebben een vergunning voor alle strand kampeerplekken. Dit betekent dat we op aangewezen plaatsen onze tent mogen neerzetten en kunnen overnachten. Het zijn telkens stukken duin die toegankelijk zijn gemaakt met een gat in de duinen. Wij kiezen er een uit, zetten onze tent op met zicht op de zee. We maken het avondeten klaar en duiken al vroeg ons bed in. Om 17.15 uur is het donker en voordat de kinderen gaat slapen, spelen ze nog eventjes op ons nieuwe opblaasbare matras. Robin kruipt lekker bij ons in bedje en zo vallen we rond 18.30 uur al in slaap. ‘s Nachts blijken we toch een winderige kampeerplek uitgekozen te hebben. Midden in de nacht verzet ik de auto zodat deze wat bescherming biedt tegen de voordurend harder waaiende zeewind. Ook waait er zand naar binnen, hoe is een raadsel, maar ons gezicht wordt gezandstraald en we kloppen regelmatig ons kussen uit. Toch slapen we redelijk en worden pas rond 7.00 uur wakker. Vandaag staat een ritje naar Lake McKenzie op het programma. We hebben gekozen voor een uitdagende, maar waarschijnlijk mooie route. Nadat we de alles ingepakt hebben wil ik de auto starten om te vertrekken. Klik klik, hij doet het niet. Lege accu. Hoe dit nu weer mogelijk is, is mij onduidelijk. Er heeft niets aangestaan en toch is hij leeg. Midden in de nacht heb ik hem nog verplaatst. Een kilometer verderop heb ik iemand in de duinen zien staan die ook kampeert. Ik besluit om zijn hulp te gaan vragen. Hij komt direct, startkabels, en hij start weer. Dit zal er allemaal wel bijhoren maar het gedonder met de auto hangt ons erg de keel uit. We hebben toch een behoorlijk nieuwe en dure gekocht… Snel rijden we over het strand naar de plek waar de route aangegeven staat. De eerste kilometers in de track verlopen nog redelijk maar na 7 kilometer komen we vast te zitten in het losse zand. De diepe groeven maken in combinatie met het losse zand het rijden erg lastig. Op een gegeven moment zit de auto vast op het zand in het midden: het linkervoorwiel hangt geheel vrij en ook rechtsachter draait rond zonder grip. Dit betekent graven. Gelukkig zijn we goed voorbereid; in geval van nood hebben we een schop bij, een winch en trektouwen. De schop komt goed van pas. Ik probeer enkele malen om naar achter en naar voren te rijden, maar zonder succes. Nog meer graven dus en wat dikke taken onder de wielen voor extra grip. Na een half uurtje komen we los en kunnen we weer verder. Echter een paar honderd meter verder komen we weer vast te zitten. Weer graven dus. Uiteindelijk komen we weer los maar besluiten om terug te rijden. Het pad verderop levert waarschijnlijk nog enkele graafpartijen op en aangezien dat je de meeste tijd alleen bent, is het dus onverstandig om verder te gaan. We besluiten om morgen via een ander pad, Lake McKenzie te gaan bezoeken. We rijden terug naar het strand en rijden weer verder naar het zuiden. Het is inmiddels laag water, dus het strand is lekker breed en goed berijdbaar.
Het is belangrijk dat je rekening houdt met de getijden want tijdens hoog water kan het betekenen dat je vast komt te zitten en je auto gedurende een aantal uren in het water staat. Het is mensen overkomen… Robin en Julian vinden het prachtig om over het strand te crossen en af en toe rijd ik een stukje door de golven. Het water spettert tegen de raam omhoog, dit betekent nog meer lol. We zoeken nu een plekje achter de duinen wat iets meer beschut is dan gisteren. We zetten onze tent op, maken een lekker dinertje klaar en besluiten ook vandaag weer om al vroeg het bed te kiezen. ‘s Nachts begint het zachtjes te regenen. Ook ‘s morgens, terwijl we op willen staan blijft het niet droog. Da’s balen, een natte tent. Voordeel is wel dat het losse zand op de verschillende routes nu niet meer droog is en meer grip biedt. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zal ik maar zeggen. Na een half uurtje komt het zonnetje en de tent is snel weer droog. Even ontbijten en daarna richting binnenland. Vandaag gaan we ook weer terug met het veerpontje; dit vertrekt om 14.00 uur. De regen heeft er inderdaad voor gezorgd dat het rijden in het zand gemakkelijker wordt. Bij Lake McKenzie aangekomen slaapt Julian uiteraard weer (des te ruwer de weg, des te sneller hij slaapt). Robin en ik lopen een klein stukje en komen bij een prachtig zoetwatermeer uit. Helaas is dit ook een stop op de Adventure toers van de verschillende operators. Het is er helaas te druk. Veel schreeuwende backpackers, past eigenlijk niet bij de omgeving. Ook Julian komt na zijn slaapje nog even kijken om uiteindelijk om 13.00 uur verder te rijden naar de veerpont. Uiteindelijk staan we om 14.30 uur weer in River Heads aan land. We rijden naar Hervey Bay, zoeken een camping en gaan kijken waar we morgen weer heen willen.