The Blue Mountains
Door: Hanneke
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
22 Februari 2009 | Australië, Blue Mountains
Het is bijna 2 uur als we vertrekken naar de Blue Mountains. Het is een ritje van ongeveer 80 kilometer. We moeten onderweg twee keer stoppen omdat Robin wagenziek is en moet overgeven. Nu komt het strandemmertje weer goed van pas. Aan het einde van de middag komen we aan in Katoomba. We checken in bij Katoomba Falls Caravan Parc en zetten de tent op. Deze staat binnen een paar minuten. We gaan nog even naar het centrum voor wat boodschappen en een campingbedje voor Julian. Om half 9 gaan we met de kinderen naar bed.
Om 7 uur zijn we allemaal wakker. Ik heb heerlijk geslapen. Het is nog wat fris buiten en het is mistig. De wolken hangen heel laag. Na het ontbijt gaan we naar het centrum om nog wat spullen te kopen. Inmiddels zijn de wolken verdwenen en schijnt het zonnetje. We rijden een stukje en stoppen onderweg een paar keer om een stukje te wandelen. Julian ligt al weer te slapen in de auto. Robin en ik wandelen een stukje en zien een hele grote mier van wel 4 cm. Ik heb hem even verteld dat hij niet alle mieren en spinnen op mag pakken zoals hij thuis altijd doet, omdat sommige beestjes hier steken. De auto begint inmiddels raar te doen; als we de deur openmaken, beginnen alle sloten elke keer op en neer te gaan. Dit duurt 30 seconden en dan is hij eindelijk open. Ook horen we bij het rechterachterwiel een raar piepend geluid, waarschijnlijk de remmen of remblokjes, denkt Wilco. Hij belt het gratis nummer en deze informeren ons dat ze er nu, zaterdag, niets aan kunnen doen en dat we maandag weer terug moeten komen bij de garage in Sydney. Dit betekent 100 kilometer terugrijden. Verder start de auto moeilijk, rijden we berg op met een aanhanger maar 40 km per uur en is er voor een lampje kapot. Dus een oude auto en dus maar terug om hem te laten repareren. Wel balen dus. Dan rijden we weer verder en stoppen bij The Three Sisters. Dit zijn drie rotspunten die het meest bekend zijn in The Blue Mountains. Er stoppen dus ook bussen vol met Chinezen. En niet veel later is er al een Chinees foto’s aan het maken van Julian in de buggy. Ik sta van het uitzicht te genieten en een andere Chinees geeft een zuurtje zo groot als een lolly aan Julian. Ik haal dit snel uit zijn mond, want hier is hij echt nog te klein voor. Weer een andere Chinees knielt naast de buggy en gebaart Julian dat hij moet lachen en zwaaien naar de camera. En zo gaat het nog een tijdje door. Ook als we een ijsje zitten te eten zijn er een aantal Chinezen die voorbij lopen en snel een foto nemen. Ik snap er helemaal niks van, maar weet nog dat ze dit twee jaar geleden ook bij Robin deden toen we op vakantie in Canada waren.
Als we terug zijn op de camping voor het middagdutje van Julian, begint het te regenen. Het houdt de rest van de dag ook niet meer op. Ook de hele nacht regent het door dus de trailertent is erg nat. Zondagmorgen vetrekken we weer naar Sydney terug om, na reparatie van de auto, verder te gaan richting Canberra Melbourne. We slapen in het Lane Cove River National Park. Een heel mooi en verzorgde kampeerplaats. Het is inmiddels ook erg lekker weer geworden, weer 25 graden. Julian staat voor het eerst in zijn nog jonge leventje helemaal los en loopt zelfs enkele stappen. Een memorabele dag dus. Hij vindt het fantastisch; zodra hij los staat lacht hij breed uit en gaat hij weer voorzichtig zitten. Ook het lopen bevalt hem zeer goed. Hij wil nog maar aan één hand vastgehouden worden. Beide handen vasthouden is niet toegestaan. Nog enkele dagen en hij loopt helemaal alleen door Australië.
Om 7 uur zijn we allemaal wakker. Ik heb heerlijk geslapen. Het is nog wat fris buiten en het is mistig. De wolken hangen heel laag. Na het ontbijt gaan we naar het centrum om nog wat spullen te kopen. Inmiddels zijn de wolken verdwenen en schijnt het zonnetje. We rijden een stukje en stoppen onderweg een paar keer om een stukje te wandelen. Julian ligt al weer te slapen in de auto. Robin en ik wandelen een stukje en zien een hele grote mier van wel 4 cm. Ik heb hem even verteld dat hij niet alle mieren en spinnen op mag pakken zoals hij thuis altijd doet, omdat sommige beestjes hier steken. De auto begint inmiddels raar te doen; als we de deur openmaken, beginnen alle sloten elke keer op en neer te gaan. Dit duurt 30 seconden en dan is hij eindelijk open. Ook horen we bij het rechterachterwiel een raar piepend geluid, waarschijnlijk de remmen of remblokjes, denkt Wilco. Hij belt het gratis nummer en deze informeren ons dat ze er nu, zaterdag, niets aan kunnen doen en dat we maandag weer terug moeten komen bij de garage in Sydney. Dit betekent 100 kilometer terugrijden. Verder start de auto moeilijk, rijden we berg op met een aanhanger maar 40 km per uur en is er voor een lampje kapot. Dus een oude auto en dus maar terug om hem te laten repareren. Wel balen dus. Dan rijden we weer verder en stoppen bij The Three Sisters. Dit zijn drie rotspunten die het meest bekend zijn in The Blue Mountains. Er stoppen dus ook bussen vol met Chinezen. En niet veel later is er al een Chinees foto’s aan het maken van Julian in de buggy. Ik sta van het uitzicht te genieten en een andere Chinees geeft een zuurtje zo groot als een lolly aan Julian. Ik haal dit snel uit zijn mond, want hier is hij echt nog te klein voor. Weer een andere Chinees knielt naast de buggy en gebaart Julian dat hij moet lachen en zwaaien naar de camera. En zo gaat het nog een tijdje door. Ook als we een ijsje zitten te eten zijn er een aantal Chinezen die voorbij lopen en snel een foto nemen. Ik snap er helemaal niks van, maar weet nog dat ze dit twee jaar geleden ook bij Robin deden toen we op vakantie in Canada waren.
Als we terug zijn op de camping voor het middagdutje van Julian, begint het te regenen. Het houdt de rest van de dag ook niet meer op. Ook de hele nacht regent het door dus de trailertent is erg nat. Zondagmorgen vetrekken we weer naar Sydney terug om, na reparatie van de auto, verder te gaan richting Canberra Melbourne. We slapen in het Lane Cove River National Park. Een heel mooi en verzorgde kampeerplaats. Het is inmiddels ook erg lekker weer geworden, weer 25 graden. Julian staat voor het eerst in zijn nog jonge leventje helemaal los en loopt zelfs enkele stappen. Een memorabele dag dus. Hij vindt het fantastisch; zodra hij los staat lacht hij breed uit en gaat hij weer voorzichtig zitten. Ook het lopen bevalt hem zeer goed. Hij wil nog maar aan één hand vastgehouden worden. Beide handen vasthouden is niet toegestaan. Nog enkele dagen en hij loopt helemaal alleen door Australië.
-
23 Februari 2009 - 07:24
Miranka:
He avonturiers!
Al lekker aan het genieten met de kids lees ik. Julian die zijn eerste stapjes zet, en wel in Australië! Ik vraag me af of ik daar ooit een stap zal zetten; laat ik even afhangen van jullie verhalen :)
Veel plezier! -
23 Februari 2009 - 14:22
A Vlemmix:
Hallo Kinderen
Hier gaat het goed hoe is het bij jullie , ik lees dat Julian een paar stapjes heeft gezet dat is fijn en misschien ook wel makkelijk voor jullie dat je hem niet elke keer hoeft te dragen. zijn jullie al een beetje verkleurd of is het niet z,on mooi weer dat je er niet exstra op moet letten de groeten van Vader en Moeder Vlemmix fijne reis -
24 Februari 2009 - 10:02
Cornell :
Hopenlijk is het goed gekomen met de auto. Je moet er niet aan denken om met stukken te staan daar ergens in the middle of nowhere. Ben ook wel benieuwd naar de trailer? -
24 Februari 2009 - 12:09
Ad En Marian:
hoi luitjes
Leuk om al jullie verhalen te lezen. Jullie hebben al veel mooie dingen gezien en al vanalles meegemaakt. Wel een hele ervaring zo. Ook fijn dat Julian zijn eerste stappen heeft gezet daar. We zullen jullie blijven volgen en nog een heel fijne tijd daar Groetjes -
25 Februari 2009 - 09:10
Joost & Wendy:
He zus wilco en de kinderen, jullie hebben al weer veel mee gemaakt maar nu gaat de tocht toch echt beginnen. Wel balen zeg dat je eerst nog terug moet om de auto te laten maken, maar ja dat is toch wel belangrijk! Ja en dat julian na gaat lopen is ook echt leuk, hou hem maar goed in de gate want nou is ie helemaal snel weg. Nou bij ons zit de carnaval er weer op, paar keer op stap geweest en voor de rest geloof ik t allemaal wel. Niet veel gemist dus! Nou succes met de auto ik hoop dat ie snel gemaakt is en dan weer vlug op pad. Veel plezier nog en kijk uit! Groejes en een dikke kus van ons x broertje -
26 Februari 2009 - 13:52
Mama:
Hoe gaat het nu met jullie.Wat een pech om te beginnen. Nu al de tweede auto. Ik hoop dat je hier meer geluk mee hebt. Maar je moet maar zo denken, beter nu, dan over een paar maanden, als je midden in Australië zit, want dan ben je niet zo maar bij een garage. Het is wel jammer dat je zo moet beginnen. Weet je, doe maar net of je nu pas bent begonnen met de reis dan kun je die vervelende dagen snel vergeten. Hanneke, Wilco en de kids ik hoop dat het nu voor de wind gaat en dat je lekker kunt genieten. Julian ga maar vlug lopen dan kun je samen met Robin op pad. Wel dicht bij papa en mama blijven. Dikke knuffel van ons. -
02 Maart 2009 - 07:31
Iris:
Hey reizigers,
Leuk die al jullie verhalen! Zo te lezen vermaken jullie je erg goed. Hopelijk is alles goed gekomen met de auto. Heel veel plezier!! -
03 Maart 2009 - 20:32
Marco:
Hoi Hanneke en Wilco,
Leuk om de reisverhalen zo te lezen. Dus Lane Cove is echt een mooie camping... die onthouden we. Zo krijgen wij er ook al helemaal zin in.
Wij zijn net terug uit Oostenrijk, met 4 dagen achter elkaar sneeuw en temperaturen onder het vriespunt. Dat is nog eens iets anders dan 25 graden en bruin worden...
Groetjes Marco en Leonie
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
