Pasen in Kings Canyon
Door: Wilco
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
17 April 2009 | Australië, Sydney
De rit naar Kings Canyon staat de volgende dag op de planning. Dit is vanuit Yulara ongeveer 350 kilometer dus het valt reuze mee. Ook nu zijn de kinderen weer voorbeeldige passagiers. We hebben wel de DVD gekocht met twee schermpjes maar deze zetten we pas tegen het einde van de reis aan. Rond 13.00 uur komen we aan bij het Kings Creek Station. Van een local hadden we vernomen dat deze camping vele malen beter was en goedkoper dan het Kings Canyon Resort. Het resort ligt op 6 kilometer terwijl de Creek op 40 kilometer ligt. De camping mag geen naam hebben, we zitten midden in de bush omgeven van spinnen en ander gespuis. Hij blijkt ook net zo duur als het Kings Canyon Resort dus dit klopte niet helemaal. Toch blijkt het geen verkeerde keuze want ’s avonds worden we door de buren, dezelfde als in Yulara, uitgenodigd voor een pilsje. Een van de mannen van de drie stellen gaat eerst met Robin een nestje maken in de struiken (terwijl wij hadden gezegd dat hij er vanwege de slangen niet in mocht komen). De man vertelt Robin dat er misschien de volgende dag wel eitjes in zouden zitten van de wilde kippen. Het is tenslotte ook hier Pasen. We ontmoeten de overige vakantievierders van het groepje en het blijken Vietman maten te zijn die met hun vrouwen op rondreis zijn. We delen de gehele avond verhalen en bier, terwijl we eigenlijk de volgende dag wederom op tijd op wilden staan voor een nieuwe grote wandeling. Het is erg gezellig, er wordt zelfs voor eten gezorgd.
Maandag 13 april staan we iets later op dan gepland, maar we zijn toch rond 8.00 uur bij het vertrekpunt van de Kings Canyon wandeling. De weersverwachting voor vandaag en de komende dagen: 33 graden en een stralende zon, heet dus. De wandeling is echter fantastisch. Robin wandelt als de beste, hij vraagt zelfs als we even rusten wanneer we weer verder gaan. Ook Julian is heel lief, hij zit in de rugdrager en geniet links en rechts van al het moois wat deze wandeling tevoorschijn tovert. Het begin is het lastigst, het is een steile klim, wel via trappen de berg omhoog. Daarna loop je de Canyon in. Hier ligt tussen de rotsen een heerlijk meertje. Ze noemen dit de Garden of Eden. De kloof is begroeid met palmen en varens. Ik besluit om een duik te nemen in het ijskoude diepe meertje. Robin trekt meteen ook zijn kleren uit en samen zwemmen we naar de overkant. Daar lopen we tussen de rotsen door naar het eindpunt van de rivier, de waterval. Vanwege de droogte stroomt er nu geen water maar het uitzicht is adembenemend. We drogen op in de zon en lopen daarna weer verder. Het blijft schitterend. Op het einde van de 5,5 kilometer zijn we weer terug bij de parkeerplaats. Dit is net op tijd want het lopen in de zon wordt ondraaglijk door de hitte. Robin heeft de gehele wandeling weer zelf gelopen, zonder te mopperen. Hij vond het heel leuk. Julian slaapt zelfs op het einde van de wandeling in de rugdrager, terwijl het dus vreselijk warm is. Julian vervolgd zijn slaapje in de tent, daar is het nu dus 40 graden en wij gaan naar het zwembad.
Zelfs midden in de woestijn en zelfs bij deze camping is een zwembad aanwezig. Terwijl het om ons heen echt kurkdroog is en al soms jaren niet geregend heeft, zitten wij weer in het zwembad. We zijn goed ingesmeerd want de zon brand op onze huid. We zijn inmiddels allemaal de fase redelijk bruin gepasseerd en zijn nu beland bij vreselijk bruin (beter bekend als smerig bruin). Vooral Robin is bijna helemaal mooi verkleurd. Hij heeft alleen nog maar een wit kontje. Julian volgt na zijn slaapje en ik besluit om nog even een korte wandeling te ondernemen. Terwijl ik naar het vertrekpunt rijd, kom ik een auto tegen met een slappe band. (lees: rijdt dus op zijn velgen door de berm) Ik besluit om te keren en ze te gaan helpen. Aangekomen bij de auto zie ik al snel dat deze van een zeer bedenkelijke kwaliteit is. Er stapt een Aboriginal familie uit, waarschijnlijk vader, moeder en drie kinderen. Ik vraag wat ik voor ze kan betekenen en bied ze twee flessen met drinkwater aan. Wij hebben namelijk voor nood altijd ongeveer 5 flessen van twee liter water bij ons wat nu goed van pas komt. De auto slepen kan niet en een reserveband hebben ze niet. De onze past niet en ik bied aan om ze ergens, zonder hun auto, naar toe te rijden. De man gebaart en praat, ik versta er natuurlijk niets van, maar uiteindelijk komen we eruit. Hij en zijn zoon wachten bij de auto, op wie weet ik niet en de moeder met de twee jonge kinderen breng ik naar Kings Creek Station, daar waar wij ook verblijven. In de auto op weg bied ik ze snoep aan en ze eten binnen no time de hele zak leeg. Ook de sinaasappelen zijn zeer welkom. Een gesprek voeren kan helaas niet. Het jongste meisje geef ik het dierenboekje van Julian en ze wijst vrolijk alle dieren aan en maakt de geluiden erbij. Ik doe mee en ze lacht me vrolijk toe (of uit). Na twintig minuutjes zijn we bij Kings Creek Station en ik besluit om toch nog even terug te gaan voor de wandeling.
De wandeling is kort en duurt maar een klein uurtje. Hij voert langs voor Aboriginals belangrijke plekken naar een kleine waterpartij. Het is er erg vredig, ik ben er alleen en hoor alleen de vogels fluiten. Na even gepauzeerd te hebben aan de rand van het meertje loop ik weer terug en rij terug naar de camping. De auto en inzittenden zijn weg. Je kan precies zien waar ze gereden hebben en ze zijn waarschijnlijk op hun velgen naar huis gereden. Kilometers lang staat er op de weg een grote kras die plotsklaps naar links draait de bush in. Ook de moeder en kinderen zijn weg bij Kings Creek Station dus zal het allemaal wel goed zijn gekomen.
Maandag 13 april staan we iets later op dan gepland, maar we zijn toch rond 8.00 uur bij het vertrekpunt van de Kings Canyon wandeling. De weersverwachting voor vandaag en de komende dagen: 33 graden en een stralende zon, heet dus. De wandeling is echter fantastisch. Robin wandelt als de beste, hij vraagt zelfs als we even rusten wanneer we weer verder gaan. Ook Julian is heel lief, hij zit in de rugdrager en geniet links en rechts van al het moois wat deze wandeling tevoorschijn tovert. Het begin is het lastigst, het is een steile klim, wel via trappen de berg omhoog. Daarna loop je de Canyon in. Hier ligt tussen de rotsen een heerlijk meertje. Ze noemen dit de Garden of Eden. De kloof is begroeid met palmen en varens. Ik besluit om een duik te nemen in het ijskoude diepe meertje. Robin trekt meteen ook zijn kleren uit en samen zwemmen we naar de overkant. Daar lopen we tussen de rotsen door naar het eindpunt van de rivier, de waterval. Vanwege de droogte stroomt er nu geen water maar het uitzicht is adembenemend. We drogen op in de zon en lopen daarna weer verder. Het blijft schitterend. Op het einde van de 5,5 kilometer zijn we weer terug bij de parkeerplaats. Dit is net op tijd want het lopen in de zon wordt ondraaglijk door de hitte. Robin heeft de gehele wandeling weer zelf gelopen, zonder te mopperen. Hij vond het heel leuk. Julian slaapt zelfs op het einde van de wandeling in de rugdrager, terwijl het dus vreselijk warm is. Julian vervolgd zijn slaapje in de tent, daar is het nu dus 40 graden en wij gaan naar het zwembad.
Zelfs midden in de woestijn en zelfs bij deze camping is een zwembad aanwezig. Terwijl het om ons heen echt kurkdroog is en al soms jaren niet geregend heeft, zitten wij weer in het zwembad. We zijn goed ingesmeerd want de zon brand op onze huid. We zijn inmiddels allemaal de fase redelijk bruin gepasseerd en zijn nu beland bij vreselijk bruin (beter bekend als smerig bruin). Vooral Robin is bijna helemaal mooi verkleurd. Hij heeft alleen nog maar een wit kontje. Julian volgt na zijn slaapje en ik besluit om nog even een korte wandeling te ondernemen. Terwijl ik naar het vertrekpunt rijd, kom ik een auto tegen met een slappe band. (lees: rijdt dus op zijn velgen door de berm) Ik besluit om te keren en ze te gaan helpen. Aangekomen bij de auto zie ik al snel dat deze van een zeer bedenkelijke kwaliteit is. Er stapt een Aboriginal familie uit, waarschijnlijk vader, moeder en drie kinderen. Ik vraag wat ik voor ze kan betekenen en bied ze twee flessen met drinkwater aan. Wij hebben namelijk voor nood altijd ongeveer 5 flessen van twee liter water bij ons wat nu goed van pas komt. De auto slepen kan niet en een reserveband hebben ze niet. De onze past niet en ik bied aan om ze ergens, zonder hun auto, naar toe te rijden. De man gebaart en praat, ik versta er natuurlijk niets van, maar uiteindelijk komen we eruit. Hij en zijn zoon wachten bij de auto, op wie weet ik niet en de moeder met de twee jonge kinderen breng ik naar Kings Creek Station, daar waar wij ook verblijven. In de auto op weg bied ik ze snoep aan en ze eten binnen no time de hele zak leeg. Ook de sinaasappelen zijn zeer welkom. Een gesprek voeren kan helaas niet. Het jongste meisje geef ik het dierenboekje van Julian en ze wijst vrolijk alle dieren aan en maakt de geluiden erbij. Ik doe mee en ze lacht me vrolijk toe (of uit). Na twintig minuutjes zijn we bij Kings Creek Station en ik besluit om toch nog even terug te gaan voor de wandeling.
De wandeling is kort en duurt maar een klein uurtje. Hij voert langs voor Aboriginals belangrijke plekken naar een kleine waterpartij. Het is er erg vredig, ik ben er alleen en hoor alleen de vogels fluiten. Na even gepauzeerd te hebben aan de rand van het meertje loop ik weer terug en rij terug naar de camping. De auto en inzittenden zijn weg. Je kan precies zien waar ze gereden hebben en ze zijn waarschijnlijk op hun velgen naar huis gereden. Kilometers lang staat er op de weg een grote kras die plotsklaps naar links draait de bush in. Ook de moeder en kinderen zijn weg bij Kings Creek Station dus zal het allemaal wel goed zijn gekomen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
