Wilsons Promontory en Philip Island
Door: Hanneke
Blijf op de hoogte en volg Robin & Julian
08 Maart 2009 | Australië, Sydney
De volgende ochtend besluiten we om weer verder te rijden, omdat het wat donker weer is. Een prima dag om te rijden dus. De route gaat vandaag een stukje van de kust af, wat meer door het binnenland. Het is ook niet de meest mooie route, want het zijn lange rechte wegen door het centrum van de olie- en gasindustrie. Maar je kunt wel lekker doorrijden en rond lunchtijd hebben we al ruim 230 kilometer gereden. We hebben ook een hele tijd achter een zuivelvrachtwagen aangereden en na een tijdje merkten we dat hij melk verloor. Het was ook een beetje miezerig weer, dus al het opspattende water wat op onze voorruit terecht kwam was wit van de melk. We probeerden de chauffeur nog te waarschuwen, maar toen we naast hem reden en gebaarden, zwaaide hij vriendelijk terug naar ons. We eten een hapje in het plaatsje Koster en doen daar ook meteen boodschappen voor het avondeten. Het is nog ongeveer 25 kilometer naar de ingang van het nationale park Wilsons Promontory. We kunnen echter het park niet in, omdat er her en der nog na smeulende brandhaarden zijn. We gaan naar een camping bij Yanakie Beach, net voor de ingang van het park. Daar horen we dat het park voor de helft afgebrand is. Het schijnt ook dat wij de enige kampeerders zijn. Maar we moeten toch ergens overnachten, dus zetten de tent op, leggen Julian nog even in bed voor zijn verlate middagslaapje en gaan met Robin naar het speeltuintje. Op de camping stikt het trouwens wel van de vliegen. Ik heb nog nooit zoveel vliegen bij elkaar gezien. Wilco besluit om de auto te wassen, want hij denkt dat ze op de melk afkomen. Later blijkt dat ze er nog steeds zijn. ’s Avonds begint de pret pas echt. Wat extra haken bij de tent, de eerste keer dat we ze gebruiken want het begint al aardig te waaien. Tijdens de nacht kunnen we de slaap maar moeilijk vatten aangezien het lijkt te stormen. De trailer heeft het behoorlijk te verduren maar houdt zich uitstekend onder zeer winderige omstandigheden. Ook regent het af en toe behoorlijk. Een mooie combinatie dus. In Victoria zijn ze er waarschijnlijk zeer blij mee, maar wij kunnen echt zonder.
De volgende dag, woensdag 4 maart, rijden we naar Philip Island. Dit is een eiland in de omgeving van Melbourne en heeft plaats voor vele verschillende Australische dieren zoals de kangaroo, wallaby, koala en de enige pinguïns die Australië rijk is. We rijden naar Cowes, de hoofdstad van Philip Island en boeken daar een camping voor 1 nacht aangezien het hier ook minder goed weer is. Het is niet koud maar af en toe valt er een bui en de wind is ook hier behoorlijk, ik verwacht 8 à 9 beaufort. We besluiten om, ondanks de vele faciliteiten die de camping biedt, zoals een uitgebreide luxe gezamenlijke keuken, om buitenshuis pizza te aan eten. Daarna willen we nog naar de Nobbies gaan. Dit zijn twee eilanden, voor de kust van Philip Island die als het eb is te voet te bereiken zijn. Vandaag echter niet. Het gaat steeds harder waaien en het lijkt behoorlijk te stormen. De golven beuken op de rotskust en er ontstaan grote wolken van damp die de berg opkomen. Waarschijnlijk vanwege het weer ben ik helemaal alleen. Ook Hanneke blijft met de kinderen in de auto zitten. De golven groeien tot 10 meter in hoogte en ik zie een zeehond die tevergeefs probeert om op de rotsen te springen. Hij lijkt vermorzeld te worden in dit natuurgeweld en je vraagt je af waarom hij juist nu hier is. Er is een blowhole, een gat in de berg waar het water in- en uitstroomt. Bij de juiste golven maakt hij een mistpluim van 60 meter hoog. Onze film- en fotografieapparatuur maakt overuren. Af en toe moeten ze drooggemaakt worden maar ik geniet met volle teugen. Ik ben bijna doorweekt met zeewater en als ik terugkeer begint het ook hard te regenen. Op mijn terugweg film ik nog een pinguïn die terugkruipt in zijn holletje. We vertrekken met de auto nog naar een ander uitzichtpunt en komen onderweg onze eerste kangaroo tegen. Het is inmiddels 20.00 uur en al behoorlijk donker. We worden gesommeerd om het gebied te verlaten. Onderweg springen de kangaroes vrolijk door de heide heen. We moeten soms zelfs stoppen omdat ze midden op de weg ons op lijken te wachten. Bij de uitgang van het park zien we een klein strandje met tribunes, volgepakt met mensen. De pinguïnparade: elke avond rond 21.00 uur komen de pinguïns op deze plek vanuit de zee en lopen ze de bergen in om hun holletjes op te zoeken. Er staan tribunes, grote schijnwerpers opgesteld en stalletjes met eten en drinken. De pinguïns lijkt het niet te deren, ze doen dit hier al jaren. Het eiland staat erom bekend. We laten deze “attractie” links liggen ondanks het feit dat de reisgidsen dit een must do vinden.
De volgende dag, woensdag 4 maart, rijden we naar Philip Island. Dit is een eiland in de omgeving van Melbourne en heeft plaats voor vele verschillende Australische dieren zoals de kangaroo, wallaby, koala en de enige pinguïns die Australië rijk is. We rijden naar Cowes, de hoofdstad van Philip Island en boeken daar een camping voor 1 nacht aangezien het hier ook minder goed weer is. Het is niet koud maar af en toe valt er een bui en de wind is ook hier behoorlijk, ik verwacht 8 à 9 beaufort. We besluiten om, ondanks de vele faciliteiten die de camping biedt, zoals een uitgebreide luxe gezamenlijke keuken, om buitenshuis pizza te aan eten. Daarna willen we nog naar de Nobbies gaan. Dit zijn twee eilanden, voor de kust van Philip Island die als het eb is te voet te bereiken zijn. Vandaag echter niet. Het gaat steeds harder waaien en het lijkt behoorlijk te stormen. De golven beuken op de rotskust en er ontstaan grote wolken van damp die de berg opkomen. Waarschijnlijk vanwege het weer ben ik helemaal alleen. Ook Hanneke blijft met de kinderen in de auto zitten. De golven groeien tot 10 meter in hoogte en ik zie een zeehond die tevergeefs probeert om op de rotsen te springen. Hij lijkt vermorzeld te worden in dit natuurgeweld en je vraagt je af waarom hij juist nu hier is. Er is een blowhole, een gat in de berg waar het water in- en uitstroomt. Bij de juiste golven maakt hij een mistpluim van 60 meter hoog. Onze film- en fotografieapparatuur maakt overuren. Af en toe moeten ze drooggemaakt worden maar ik geniet met volle teugen. Ik ben bijna doorweekt met zeewater en als ik terugkeer begint het ook hard te regenen. Op mijn terugweg film ik nog een pinguïn die terugkruipt in zijn holletje. We vertrekken met de auto nog naar een ander uitzichtpunt en komen onderweg onze eerste kangaroo tegen. Het is inmiddels 20.00 uur en al behoorlijk donker. We worden gesommeerd om het gebied te verlaten. Onderweg springen de kangaroes vrolijk door de heide heen. We moeten soms zelfs stoppen omdat ze midden op de weg ons op lijken te wachten. Bij de uitgang van het park zien we een klein strandje met tribunes, volgepakt met mensen. De pinguïnparade: elke avond rond 21.00 uur komen de pinguïns op deze plek vanuit de zee en lopen ze de bergen in om hun holletjes op te zoeken. Er staan tribunes, grote schijnwerpers opgesteld en stalletjes met eten en drinken. De pinguïns lijkt het niet te deren, ze doen dit hier al jaren. Het eiland staat erom bekend. We laten deze “attractie” links liggen ondanks het feit dat de reisgidsen dit een must do vinden.
-
11 Maart 2009 - 17:19
Anita:
Hallo Globe trotters,
ik heb je site gevonden,wens jullie veel moois daar, geniet ervan.
Heb ook al wat gelezen van je belevenissen en ga proberen het bij te houden....al is het maar voor onze Hans war.
De foto`s zijn ook mooi,en wij zien nu ook eens een andere Wilco.
Groetjes en take care.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
